Ο Jesse Lonis εμφανίστηκε στο Table 1 Podcast και μίλησε για την… πολύχρωμη παιδική του ηλικία, τη γιαγιά του στο Full Tilt, τους καβγάδες στο κολέγιο, τα πρώτα του βήματα στο πόκερ και πολλά άλλα.
Πως πάνε τα πράγματα;
Έπαιξα λίγο στο Phenom, λίγα cash games, και μετά χθες το βράδυ είχαν ένα circuit ring στο WSOP, στο οποίο έπαιξα. Όλη την ώρα απλώς εκνευριζόμουν με τον εαυτό μου. Έχασα δύο bullets μέσα σε περίπου 14 λεπτά και βρέθηκα στο μπαρ – γιατί αυτό κάνω όταν παίζω online πόκερ, παίζω μόνο ένα τραπέζι ενώ κάθομαι στο μπαρ. Και έλεγα: «Ρε φίλε, ήμουν πολύ άτυχος». Μετά από περίπου 20 λεπτά που το σκεφτόμουν, είπα: «Δεν ήμουν καθόλου άτυχος. Απλώς έπαιξα σαν ηλίθιος.»
Πρέπει να μάθω από που προέρχεται το “Dangerous 22”.
Ειλικρινά, ένας φίλος μου – θυμάμαι όταν έφτιαχνα το όνομα και σκεφτόμουν «ποιο θα ήταν ένα καλό nickname για μένα;». Και μου λέει: «Απλώς πες το “Dangerous”, γιατί ξέρεις, ποτέ δεν ξέρεις τι πρόκειται να κάνεις». Και είπα: «Ξέρεις κάτι; Είναι καλό». Και το 22 είναι ο αγαπημένος μου αριθμός.
Σε περίπτωση που δεν το ξέρεις, συνήθως γυρίζουμε το κοινό μας πίσω στην εποχή που ήσουν ένα μικρό… γοριλάκι και βλέπουμε πως μπήκες σε αυτόν τον… χαζό κόσμο του τζόγου στον οποίο είμαστε όλοι εθισμένοι. Πες μου λίγο για τα παιδικά σου χρόνια. Πού μεγάλωσες;
Μεγάλωσα στη βόρεια πολιτεία της Νέας Υόρκης, κοντά στο Syracuse και το Utica της Νέας Υόρκης – ακριβώς ανάμεσα στο Syracuse και το Albany, για όσους δεν το γνωρίζουν καλά. Δεν το ξέρουν, πολλοί ακούνε «Νέα Υόρκη» και σκέφτονται μόνο τη Νέα Υόρκη (τη Νέα Υόρκη πόλη). Αλλά υπάρχει και ένα άλλο 90% της πολιτείας.
Δηλαδή είσαι φίλος του St. Bonaventure και των Buffalo Bills;
Όχι, τίποτα από αυτά. Οι Bills θα ήταν ίσως η δεύτερη αγαπημένη μου ομάδα στο αμερικανικό ποδόσφαιρο. Στην πραγματικότητα στάθηκα πολύ τυχερός. Μεγάλωσα με τους παππούδες μου και ο παππούς μου ήταν φανατικός οπαδός των Raiders. Έτσι, όταν ήμουν περίπου τεσσάρων χρονών, έγινα κι εγώ οπαδός των Raiders, ενώ σε ολόκληρη την πολιτεία γνώριζα μόνο ένα-δύο ακόμη άτομα που υποστήριζαν την ίδια ομάδα. Και έτυχε να ταιριάξει τέλεια, γιατί όταν μετακόμισα στο Λας Βέγκας, οι Raiders μετακόμισαν την ίδια χρονιά. Ήταν σαν να ήταν γραφτό – καθαρό run-good.
Τέλος πάντων, μεγάλωσα στη βόρεια πολιτεία της Νέας Υόρκης. Με μεγάλωσαν οι παππούδες μου. Στην πραγματικότητα γεννήθηκα στην Αλάσκα και ο πατέρας μου είχε μπλέξει εκεί με κάποια νομικά προβλήματα. Έτσι όταν ήμουν περίπου τριών χρονών, με έστειλαν πίσω στη Νέα Υόρκη για να ζήσω με τους παππούδες μου, κάτι που μάλλον ήταν το καλύτερο πράγμα που θα μπορούσε να είχε συμβεί, γιατί τότε ήταν αρκετά άγριος χαρακτήρας.
Ήταν ο Dangerous 21.
Ναι, ήταν ο Dangerous 1. Σίγουρα.
Είχε πρόβλημα με το αλκοόλ. Στην Αλάσκα δούλευε ως αυτό που αποκαλούν “roughneck”. Δούλευε σε πετρελαϊκές εξέδρες, στην υλοτομία, στη θάλασσα. Έκανε όλες αυτές τις δουλειές που βλέπεις σε εκπομπές όπως το Deadliest Catch. Όλες αυτές τις πολύ σκληρές δουλειές – αυτό έκανε. Αυτοί οι άνθρωποι δουλεύουν πολύ σκληρά, και το άλλο κομμάτι της ζωής τους είναι σχεδόν μόνο το ποτό.
Κάποια φορά λοιπόν, αφού μέθυσε, αποφάσισε να οδηγήσει το φορτηγάκι του για να γυρίσει σπίτι και έπεσε πάνω σε ένα σπίτι. Μεθυσμένος. Ευτυχώς δεν τραυματίστηκε κανείς. Μετά βγήκε από το φορτηγό και κλείδωσε την τετρακίνηση. Τότε έπρεπε να κλειδώσεις χειροκίνητα την τετρακίνηση.
Ναι. Είχε ένα Dodge Ram. Κλείδωσε την τετρακίνηση, ξαναμπήκε στο φορτηγό και οδήγησε μέχρι το σπίτι σαν να μην είχε συμβεί τίποτα.
Ήρθαν οι Alaska State Troopers και ήταν μεθυσμένος, προσπαθούσε να αντισταθεί στη σύλληψη. Χρειάστηκαν περίπου επτά αστυνομικοί για να τον συλλάβουν. Και ναι, αυτό ήταν το τρίτο ή τέταρτο DUI του. Έτσι μπήκε φυλακή για κάποιο διάστημα. Τότε ήταν που με έστειλαν στους παππούδες μου.
Ήταν οι γονείς της μητέρας σου;
Όχι, ήταν οι γονείς του πατέρα μου αυτοί που τελικά με πήραν να με μεγαλώσουν. Και όπως είπα, αυτό ήταν μάλλον το καλύτερο πράγμα που θα μπορούσε να μου συμβεί.
Πως ήταν τα παιδικά σου χρόνια;
Ήταν ευλογία. Με κακομάθαιναν λίγο, όπως κάνουν συνήθως οι παππούδες. Μεγάλωσα στην επαρχία, οπότε μεγάλωσα οδηγώντας τετράτροχα (four-wheelers), παίζοντας αμερικανικό ποδόσφαιρο, γενικά αθλήματα, και όλα αυτά ήταν υπέροχα. Και η γιαγιά μου – εκείνη ήταν στο ίντερνετ πριν από τους περισσότερους ανθρώπους. Έτσι ξεκίνησε και το ταξίδι μου στο πόκερ, η γιαγιά μου έπαιζε κάτι σαν Full Tilt Poker.
Με ποιο ψευδώνυμο;
Κάτι σαν “Granny1944” ή κάπως έτσι. Αλλά ναι, πουλούσε και αντικείμενα στο eBay!
Ήταν πραγματική hustler. Και το αγαπημένο της πράγμα ήταν να παίζει πόκερ. Οπότε πουλούσε τα αντικείμενα της και ταυτόχρονα είχε ανοιχτό το πόκερ στον υπολογιστή, κι εγώ ήμουν το μικρό παιδί που έτρεχε στο background απλώς παρακολουθώντας. Τελικά άρχισα κι εγώ να παίζω, μπήκα στο παιχνίδι και το έμαθα αρκετά γρήγορα. Όταν εκείνη έκανε διαλείμματα, εγώ έπαιρνα τη θέση της στον υπολογιστή. Μπορεί να ήταν play money, μπορεί να ήταν τραπέζια με 2 σεντς / 5 σεντς, δεν θυμάμαι καν. Αλλά από τα 9 ή 10 μου χρόνια ήδη έβλεπα παρτίδες και έπαιζα αρκετά συχνά.
Στον παππού σου άρεσε επίσης ο τζόγος;
Ο παππούς μου… ήταν απλώς ένας πολύ σκληρά εργαζόμενος άνθρωπος. Δεν καθόταν σχεδόν καθόλου στο σπίτι. Έλειπε τις περισσότερες ώρες της ημέρας και συνήθως έκανε μικροδουλειές για άλλους ανθρώπους. Ήταν από αυτούς που δούλευαν συνέχεια ακόμη και δωρεάν. Δηλαδή, αν έβλεπε κάτι που έπρεπε να γίνει, απλώς το έκανε – και χωρίς να ζητήσει χρήματα.
Και μετά πήγαινε να δουλέψει και στη φάρμα ενός φίλου του πιο κάτω στον δρόμο. Με έπαιρνε μαζί του και έτσι έκανα κι εγώ αγροτικές δουλειές από μικρή ηλικία. Οπότε ήταν κάπως το αντίθετο της γιαγιάς μου. Δεν τον ενδιέφερε καθόλου η τεχνολογία. Δεν του άρεσε ούτε να την κοιτάζει. Του άρεσε να βλέπει αγώνες των Raiders στο αμερικανικό ποδόσφαιρο – και αυτό ήταν όλο. Έπινε Miller High Life, έβλεπε αγώνες των Raiders και η δουλειά ήταν όλη του η ζωή.
Έπαιζε καθόλου τζόγο;
Ναι, στην πραγματικότητα τα οικογενειακά μας ταξίδια όταν ήμουν παιδί ήταν ταξίδια στο Atlantic City. Ήταν περίπου πέντε ώρες οδήγηση και ακόμα θυμάμαι εκείνες τις διαδρομές με το αυτοκίνητο – ήταν υπέροχες στιγμές. Φορτώναμε το βαν στις 6:00 το πρωί, φτάναμε στο Atlantic City στις 11:00 και οι παππούδες μου πήγαιναν κατευθείαν στα φρουτάκια, ενώ εμείς τα παιδιά ήμασταν στο δωμάτιο του ξενοδοχείου και πηδούσαμε πάνω στα κρεβάτια.
Το βράδυ ο παππούς μου έφερνε πάντα έναν κουβά γεμάτο κέρματα των 25 σεντς, γιατί τότε όλα τα μηχανήματα λειτουργούσαν με τέτοια κέρματα.
Όταν είσαι παιδί και το βλέπεις αυτό, είναι σαν παράδεισος. Κοιτάς αυτόν τον κουβά και νιώθεις σαν τον Monopoly Man – πάμπλουτος.
Τα άδειαζε μπροστά μας και έλεγε: «Ό,τι βρείτε από το 1964 ή παλαιότερο, φέρτε το σε μένα.»
Όταν ήσουν στο σχολείο, σκεφτόσουν να πας στο πανεπιστήμιο ή ήδη ήξερες ότι θα ασχοληθείς με κάτι άλλο;
Ειλικρινά, όταν μπήκα στο λύκειο, το πόκερ δεν ήταν καν στο μυαλό μου. Έπαιζα μόνο καμιά φορά σε τυχαία τουρνουά στις διακοπές. Δηλαδή αν η οικογένεια ή φίλοι έκαναν κάτι όλοι μαζί, έπαιζα κι εγώ. Και σχεδόν πάντα τα πήγαινα καλά.
Φαινόταν πως όποτε έπαιζα, κέρδιζα. Ο θείος μου έκανε μικρά τουρνουά με τους φίλους του και θυμάμαι ότι το buy-in ήταν 50 δολάρια.
Ουάου, 50 δολάρια.
Ναι, ακριβώς. Τότε ήταν μεγάλο ποσό.
Με έβαλε να παίξω και τελικά τους κέρδισα όλους. Κράτησε τα χρήματα και μου έδωσε πίσω περίπου 50 δολάρια, αλλά οι φίλοι του είχαν εκνευριστεί και έλεγαν: «Όχι, αυτό δεν είναι δίκαιο.»
Το θυμάμαι ακόμα. Αλλά γενικά αυτή ήταν σχεδόν η μόνη μου εμπειρία με το πόκερ τότε. Κατά τα άλλα ήμουν απόλυτα συγκεντρωμένος στον αθλητισμό. Πίστευα ότι θα πήγαινα στο NBA, ξέρεις – όπως κάθε παιδί που παίζει σπορ. Έλεγα: «Ή NFL ή NBA». Ήμουν καλός στο αμερικανικό ποδόσφαιρο και στο μπάσκετ.
Σε ποια θέση έπαιζες στο αμερικανικό ποδόσφαιρο;
Ήμουν defensive end και tight end. Στο μπάσκετ έπαιζα σχεδόν σε όλες τις θέσεις.
Μπορούσα ουσιαστικά να παίξω από το «4» μέχρι το «1». Όσο μεγάλωνα άρχισα να παίζω απέναντι σε μεγαλύτερους και πιο δυνατούς παίκτες. Έπαιζα κυρίως shooting guard και point guard, αλλά στην περιοχή από όπου κατάγομαι συχνά έπαιζα σαν «4» επειδή ήμουν μεγαλύτερος από τους περισσότερους. Οπότε τα σπορ ήταν βασικά αυτό που πίστευα ότι θα κάνω στη ζωή μου. Όταν όμως έσβησε λίγο αυτό το έντονο ανταγωνιστικό στοιχείο, έπρεπε να το αντικαταστήσω με κάτι άλλο – και τότε το πόκερ ξαναμπήκε στη ζωή μου.
Διάβασα κάποιες ιστορίες για τα παιδικά σου χρόνια, ότι μπλεκόσουν σε καβγάδες στα γήπεδα μπάσκετ για να σκληρύνεις λίγο…
Οι περισσότεροι καβγάδες, αν έγιναν, ήταν μετά το λύκειο. Μετακόμισα στη New York City αμέσως μετά το σχολείο. Όταν κατάλαβα ότι μάλλον δεν θα έπαιρνα υποτροφία Division 1 στο μπάσκετ, σκέφτηκα: «Δεν έχω τα χρήματα να πληρώσω μόνος μου για σπουδές». Οπότε είπα: «Θα πάω κατευθείαν για δουλειά».
Πήγα στη Νέα Υόρκη και ξεκίνησα αμέσως να δουλεύω στις κατασκευές. Ενώ δούλευα εκεί, συνέχισα να παίζω μπάσκετ. Ζούσα στο Bronx. Η γειτονιά όπου έμενα ήταν σχετικά εντάξει, αλλά κάθε βράδυ άκουγες πυροβολισμούς, μάλλον από μερικά χιλιόμετρα μακριά.
Τα γήπεδα όμως όπου παίζαμε τα πιο ανταγωνιστικά παιχνίδια ήταν στις χειρότερες γειτονιές. Το θυμάμαι ακόμα – ήταν πραγματικά τρελό, σαν σκηνή από ταινία. Πήγαινες στο γήπεδο και υπήρχαν καμιά σαρανταριά άτομα εκεί, ενώ στις άκρες του γηπέδου ήταν μαζεμένοι Τζαμαϊκανοί και μέλη συμμοριών. Υπήρχαν όπλα και διάφορα τέτοια γύρω, αλλά το μπάσκετ ήταν σε άλλο επίπεδο. Με έκανε και εμένα πολύ καλύτερο παίκτη, γιατί μέχρι τότε ήμουν συνηθισμένος στο «λευκό» μπάσκετ της βόρειας πολιτείας της Νέας Υόρκης.
Όλο αυτό έβγαλε τον καλύτερο εαυτό μου. Μετά από λίγο καιρό που έπαιζα εκεί, σκέφτηκα: «Πρέπει να γυρίσω στο κολέγιο και να παίξω, γιατί τώρα είμαι έτοιμος να κυριαρχήσω». Αυτό ήταν που με έκανε να επιστρέψω στη βόρεια Νέα Υόρκη για να παίξω κολεγιακό μπάσκετ.
Και που πήγες; Υποθέτω πήρες πλήρη υποτροφία, σε D2 ή D3 κάπου;
Ήταν D3. Ήταν ένα junior college που λεγόταν Herkimer County Community College. Σχεδόν κάθε χρόνο είναι μέσα στις πέντε καλύτερες ομάδες της χώρας. Ταξιδεύουν πολύ και, για επίπεδο D3, θεωρείται από τα καλύτερα σχολεία. Παίρνουν πολλά παιδιά από τη Νέα Υόρκη που δεν έχουν τους βαθμούς για να πάνε κατευθείαν σε D1, οπότε πηγαίνουν πρώτα εκεί και μετά μεταφέρονται σε προγράμματα D1.
Ήταν λοιπόν πολύ ανταγωνιστικό επίπεδο. Ακόμα και στο πρώτο μου scrimmage με την ομάδα θυμάμαι τον προπονητή να παρακολουθεί από πάνω. Σκέφτηκα: «Εντάξει, πρέπει να δείξω τι μπορώ να κάνω». Και πραγματικά τους διέλυσα όλους. Ένιωθα ότι ήμουν ένα επίπεδο μπροστά, κυρίως λόγω όλων εκείνων των παιχνιδιών που είχα παίξει στη Νέα Υόρκη. Ήμουν σίγουρα έτοιμος – αλλά κι αυτό δεν κράτησε πολύ.
Λοιπόν, τι συνέβη;
Ναι… Τέσσερις μήνες αφού μπήκα στο κολέγιο, μπλέχτηκα σε μια κακή κατάσταση και κατέληξα να μου την πέσουν σε εκείνη τη μικρή πανεπιστημιούπολη. Κάποια παιδιά προσπάθησαν να με ληστέψουν για τα χρήματα που είχα πάνω μου και για λίγη μαριχουάνα που είχα τότε. Μου επιτέθηκαν τέσσερις ή πέντε τύποι μέσα σε έναν μικρό κοιτώνα.
Μια εβδομάδα αργότερα, πέτυχα δύο από αυτούς μέσα στο campus και τελικά πλακωθήκαμε. Όλα καταγράφηκαν σε βίντεο και τα σχετικά. Ήταν αρκετά άσχημο. Ο «γορίλας» μπήκε σε gorilla mode και κοπάνησα το κεφάλι ενός τύπου στο τσιμέντο. Ο άλλος άρχισε… τέλος πάντων. Και όλα αυτά ήταν στην κάμερα.
Έχεις αντίγραφο του βίντεο;
Έχει πλάκα η ιστορία μ’ αυτό. Ο κοσμήτορας του κολεγίου μου – που είναι περίπου 20 λεπτά από εκεί που μεγάλωσα – είχε παλέψει με τον πατέρα μου όταν ήταν νέοι. Πήγαιναν σε διαφορετικά σχολεία, αλλά αγωνίζονταν στα ίδια τουρνουά πάλης στην ίδια κατηγορία βάρους. Και στο μπαρ όπου πήγαινε ο πατέρας μου στην κοντινή πόλη, πήγαινε επίσης και ο κοσμήτορας.
Έτσι, περίπου έναν μήνα μετά απ’ όλο αυτό, όταν με είχαν ήδη αποβάλει από το κολέγιο, του λέει: «Γεια σου, Mike» – έτσι λένε τον πατέρα μου – «λυπάμαι που χρειάστηκε να διώξουμε τον γιο σου από το κολέγιο, αλλά αν έβλεπες το βίντεο θα καταλάβαινες. Έπρεπε να το κάνουμε».
Και μετά του λέει: «Δηλαδή, δεν πρόκειται να μείνει άλλο στο κολέγιο, αλλά από την άλλη πλευρά, ο γιος σου είναι τρομερός μαχητής. Πιθανόν να μπορέσει να βρει καριέρα σε αυτό, αν δεν τα καταφέρει κάπου αλλού».
Ήταν αστείο γιατί ο πατέρας μου γύρισε σπίτι και μου είπε: «Ναι, μίλησα με τον κοσμήτορα. Μου είπε αυτό κι αυτό».
Και του λέω: «Ε, ξέρεις… συμβαίνουν αυτά».
Τελικά όλα γίνονται για κάποιο λόγο, και αυτό αποδείχτηκε κι ευλογία. Όταν ήμουν στο κολέγιο έπαιζα πόκερ στο Turning Stone Resort Casino και συχνά κοπάναγα μαθήματα για να παίξω περισσότερο πόκερ.
Μετά από αυτό είχα πλέον την ευκαιρία να προσπαθήσω να ασχοληθώ μόνο με το πόκερ – κάτι που στην αρχή ήταν καταστροφή. Έχασα όλα τα χρήματα μου άπειρες φορές. Πτώχευα, έβρισκα δουλειά, δούλευα δύο εβδομάδες, έπαιρνα τον πρώτο μισθό… και μπαμ, κατευθείαν πάλι στο Turning Stone. Κάποιες φορές ανέβαζα το bankroll, μετά το έχανα όλο, μπαμ, ξανά άλλη δουλειά.
Παρατήρησα ότι το πρώτο σου cash στο Hendon Mob ήταν σε ένα τουρνουά 20 δολαρίων το 2020.
Αυτό έχει πλάκα επίσης – δεν νομίζω ότι ήμουν εγώ. Ή αν ήμουν, τότε μάλλον ήμουν υπό την επήρεια πολλών ναρκωτικών και πολύ αλκοόλ εκείνη την περίοδο, και κατάγομαι από εκείνη την περιοχή. Αλλά δεν θυμάμαι ποτέ στη ζωή μου να έχω παίξει στο Casino Niagara, κι εκεί λέει ότι έγινε. Ξέρω το καζίνο – η γιαγιά μου, όπως είπα, τους άρεσε ο τζόγος και ταξίδευαν καμιά φορά μέχρι εκεί.
Πήγα εκεί όταν ήμουν παιδί, αλλά εκτός κι αν ήμουν σε κάποιο πάρτι στο Syracuse University και μετά… πράγμα που θα μπορούσε να έχει συμβεί γιατί πήγαινα συχνά στο Syracuse για πάρτι… και μπορεί μια νύχτα να τα είχα κάνει εντελώς θάλασσα και να έχω σβήσει τελείως. Ίσως με Xanax ή κάτι τέτοιο, ποιος ξέρει; Θα έπρεπε να ήταν κάτι δυνατό. Μπορεί να πήρα κάποιο cash σε τουρνουά εκεί, γιατί εμφανίζεται στο Hendon Mob μου, αλλά πραγματικά δεν το θυμάμαι.
Πέρα από αυτό – γιατί αν το κοιτάξεις, υπάρχει αυτό και μετά για αρκετό καιρό δεν παίζω κανένα τουρνουά – δεν θυμάμαι να έπαιξα ποτέ σε εκείνο το τουρνουά. Οπότε μάλλον αυτό είναι το πρώτο μου cash. Απλώς δεν το θυμάμαι.
Τέλειο πρώτο cash! Πόσο χρονών είσαι για όσους μας βλέπουν;
Στις 30 Σεπτεμβρίου θα γίνω 30.
Ωραία. Άρα είχες τρία, τέσσερα ή πέντε χρόνια που απλώς ανέβαζες και έχανες bankroll μέχρι που… προσπαθώ να κάνω τα μαθηματικά.
Από τότε που ξεκίνησα πάλι μετά το κολέγιο μέχρι περίπου τα 22-23 μου, έπαιζα πολύ No Limit. Μετά από περίπου ενάμιση χρόνο που έπαιζα No Limit, υπήρχε πάντα ένα παιχνίδι $20/$40 Limit Texas Hold’em που έπαιζαν κάθε μέρα, και τις Παρασκευές έπαιζαν $50/$100 Limit.
Ναι, για εκείνη την εποχή ήταν μεγάλα παιχνίδια. Έβλεπα αυτούς τους τύπους να παίζουν συνέχεια και σκεφτόμουν: «Πω, κοίτα πόσες μάρκες υπάρχουν στο τραπέζι». Εγώ έπαιζα $1/$2 και $2/$5, αλλά τα παιχνίδια $2/$5 στη βόρεια Νέα Υόρκη ήταν τα χειρότερα No Limit που μπορείς να φανταστείς, γιατί είναι φτωχή περιοχή και ο κόσμος προσέχει πάρα πολύ τα χρήματά του. Αν λοιπόν παίζεις $2/$5 εκεί και μπουν πάνω από $200 στο pot, σχεδόν πάντα ο άλλος έχει QQ+.
Δηλαδή σαν πόκερ του 2002.
Ακριβώς. Και αν έχεις δει πως παίζω, το στυλ μου δεν δουλεύει καλά όταν τα stacks είναι μικρά, γιατί εγώ μπαίνω στο pot με χέρια όπως 7-5 offsuit για να «σπάσω» αυτούς τους τύπους. Αλλά δεν δουλεύει, γιατί τα stacks δεν είναι αρκετά βαθιά.
Μετά επέστρεψα στα No Limit παιχνίδια, γιατί σκέφτηκα: «Αυτά τα παιχνίδια φαίνονται πολύ καλύτερα». Είχαν παίκτες από τη Νέα Υόρκη, γιατί ήταν μόλις δύο ώρες μακριά. Εκείνη την εποχή ήταν το πιο κοντινό καζίνο στην πόλη, οπότε τα παιχνίδια ήταν απίστευτα. Τώρα έβλεπες κόσμο να βάζει $1.000 στο pot με τυχαία φύλλα, σε αντίθεση με τους άλλους που έπαιζαν μόνο ρηγάδες. Αυτοί ήταν πια το είδος παικτών που μου ταίριαζε.
Τότε είπα: «Οκ». Και όπως είπα, είχα παίξει αρκετό limit, οπότε είχα βελτιώσει λίγο τα ranges μου – ήξερα πότε πρέπει να ανοίγω από κάθε θέση. Άρχισα να κυριαρχώ σε αυτά τα παιχνίδια. Εκεί ουσιαστικά έχτισα το bankroll μου. Κάποια στιγμή έφτασα περίπου $60.000-$70.000 μόνο από cash games.
Ένας φίλος μου από τη Δομινικανή Δημοκρατία, ο Gilberto, που τότε ήταν πολύ καλός παίκτης τουρνουά… κάθε φορά που γινόταν κάποιο τουρνουά με buy-in $400 ή $600 – εγώ ακόμα δεν έπαιζα τουρνουά τότε – πήγαινα, έπαιζα cash games και τον παρακολουθούσα.
Αυτός ο τύπος έβγαινε πρώτος συνέχεια.
Το προφίλ του στο Hendon Mob τότε ήταν τρελό: τουρνουά $600 – πρώτη θέση $35.000. Τουρνουά $400 – πρώτη θέση $28.000. Άρχισα να πηγαίνω μαζί του, και μετά από κάθε τουρνουά πηγαίναμε στο ταμείο και τον έβλεπα να εξαργυρώνει πάλι $35.000.
Για μένα τότε αυτά ήταν τεράστια χρήματα και του λέω: «Ρε φίλε, τι στο καλό; Πως τα κερδίζεις όλα;»
Και μου λέει: «Αδερφέ, πρέπει να αρχίσεις να παίζεις κι εσύ.»
Μιλούσε σπαστά αγγλικά, οπότε τον καταλάβαινα, αλλά ήταν μισά Δομινικανικά, μισά… κάτι σαν μισοσπασμένα αγγλικά. Παρ’ όλα αυτά τον καταλάβαινα τέλεια. Με πήρε μαζί του στο Atlantic City γιατί εκεί είχαν μια μεγάλη σειρά τουρνουά. Ήταν η πρώτη φορά που ταξίδευα για τουρνουά.
Είχαν ένα τουρνουά $400, ένα από τα μεγάλα τους με πολύ κόσμο. Το πρώτο έπαθλο ήταν γύρω στα $350.000 ή κάπου εκεί. Ήταν η πρώτη φορά που έβλεπα από κοντά τη σκηνή των μεγάλων τουρνουά. Θυμάμαι να μπαίνω στην αίθουσα και για πρώτη φορά να ακούω όλες τις μάρκες να χτυπάνε μεταξύ τους – ακουγόταν σαν βροχή. Το θυμάμαι έντονα… ήταν σαν να μπαίνει ηρωίνη στο αίμα μου. Σκεφτόμουν: «Ουάου, αυτό είναι παράδεισος».
Έβαλα τα $400 και έπαιξα το τουρνουά. Ξεκίνησε με χαμό, με πάρα πολλούς παίκτες. Πριν το καταλάβω είχαν μείνει περίπου 200 άτομα και εγώ ήμουν πολύ καλά σε μάρκες. Θυμάμαι ακόμα το bad beat από εκείνο το τουρνουά – δεν θα το ξεχάσω ποτέ.
Είχα suited φύλλα και ήμουν από τους chip leaders. Ο μόνος παίκτης στο τραπέζι που με κάλυπτε επίσης πήγαινε πολύ καλά. Άνοιξα το pot και στο board βγήκε κάτι που μου έδωσε πολύ δυνατό χέρι. Θυμάμαι ότι πόνταρα περίπου 2x το pot γιατί φοβόμουν και ήθελα απλώς να κάνει fold.
Ο τύπος με πλήρωσε με ένα draw. Δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Το board είχε δύο κούπες και μου λέει: «Ξέρω ότι είσαι μπροστά, αλλά έχω δύο overcards και flush draw.»
Ήταν ένας μεγαλύτερος σε ηλικία παίκτης. Πλήρωσε… και μπαμ, του ήρθε το flush.
Στο river θυμάμαι να σκέφτομαι απλώς: «Ωχ…». Τελικά τερμάτισα περίπου 180ος. Αλλά μέσα στο μυαλό μου σκεφτόμουν: «Φίλε, λίγο έλειψε να το κερδίσω». Αν εκείνο το χέρι κρατούσε, όλα θα ήταν διαφορετικά. Εκείνη η εμπειρία ήταν αρκετή για να πω: «Αυτό θέλω να κάνω. Θέλω να παίζω τουρνουά».
Μετά άρχισες να κάνεις κάποια cashes. Αλλά κοιτάζω τις ημερομηνίες και είναι γύρω στον Φεβρουάριο του 2020… και μετά έρχεται ο COVID-19. Πως επηρέασε αυτό το grind σου; Γιατί φαίνεται ότι έπαιρνες φόρα και ξαφνικά όλα έκλεισαν.
Πάντα προσπαθώ να μετατρέπω τα αρνητικά πράγματα της ζωής μου σε θετικά. Πιστεύω πολύ στο «το ποτήρι μισογεμάτο». Όταν λοιπόν ήρθε ο COVID, έχεις δίκιο – μόλις είχα αρχίσει να μπαίνω στον χώρο των τουρνουά. Είχα πάει σε μια σειρά τουρνουά και τα είχα πάει εξαιρετικά: έπαιξα περίπου έξι τουρνουά και νομίζω στα τέσσερα από αυτά έφτασα σε τελικούς τραπέζια με πάνω από 200 παίκτες. Ένιωθα ότι είχα κάτι.
Και μετά – μπαμ – ήρθε ο COVID και όλοι κλειστήκαμε στο σπίτι. Αλλά τελικά αυτή ήταν μια περίοδος όπου μπόρεσα να τελειοποιήσω το παιχνίδι μου στα τουρνουά. Άρχισα να παίζω online. Έπαιζα 12 έως 14 τραπέζια ταυτόχρονα στο Americas Cardroom. Τα μεγαλύτερα buy-ins που έπαιζα ήταν περίπου $55, ενώ έπαιζα και τουρνουά των $5. Είχα πολλές οθόνες μπροστά μου και απλώς δούλευα συνεχώς το παιχνίδι.
Δίπλα μου είχα πάντα ένα iPad με streams από Triton Poker και PokerGO. Έτσι ενώ έπαιζα online πόκερ, ταυτόχρονα έβλεπα τους καλύτερους παίκτες.
Εκείνη την περίοδο ο Michael Addamo κυριαρχούσε παντού. Έτσι σκέφτηκα: «Θα μάθω το παιχνίδι μου παρακολουθώντας αυτόν». Έβλεπα τι έκανε. Παρατήρησα ότι ήταν παίκτης μέγιστης επιθετικότητας – κάτι που μου ταίριαζε κι εμένα. Οπότε συνέχισα να παίζω το δικό μου στυλ, αλλά με ακόμα περισσότερη επιθετικότητα.
Μετά, όταν ξανάνοιξαν τα τουρνουά, το πρώτο μεγάλο που έπαιξα ήταν στο Seminole Hard Rock Hotel & Casino Hollywood στη Φλόριντα. Ήταν από τις πρώτες σειρές τουρνουά μετά το lockdown. Εκεί έγινε ουσιαστικά η «μαγεία» για μένα.
Είχα περίπου $6.000 στο όνομά μου. Πήγα εκεί και έπαιζα διάφορα prelims των $400 και $600. Κάποια στιγμή μου είχαν μείνει περίπου $1.400 και σκεφτόμουν: «Πρέπει να γυρίσω σπίτι με κάτι, γιατί πρέπει να φάω, θα καθυστερήσω το ενοίκιο και θα το πληρώσω τον επόμενο μήνα…».
Το είχα ήδη αποδεχτεί στο μυαλό μου. Αλλά υπήρχε ακόμα ένα satellite $400 και σκέφτηκα: «Πρέπει να το δοκιμάσω».
Έπαιξα το satellite και κέρδισα θέση στο $3.500 Main Event.
Και ενώ έπαιζα σε εκείνο το τουρνουά, με πήρε τηλέφωνο η γυναίκα μου και μου λέει: «Jesse… είμαι έγκυος».
Θεέ μου.
Και δεν ήταν μόνο αυτό – μου λέει: «Jesse, θα κάνουμε δίδυμα».
Και εγώ σκέφτηκα: «Ωχ… εδώ είμαστε».
Αλλά τότε κάτι μέσα στο μυαλό μου άλλαξε. Έκανα απόλυτο focus, σε επίπεδο που δεν είχα ξαναφτάσει ποτέ. Και τελικά πήγαμε εξαιρετικά στο τουρνουά. Τερμάτισα 5ος για περίπου $250.000.
Αυτό ήταν τρελό γιατί θυμάμαι και τον πατέρα μου. Όταν είχαν μείνει περίπου 70 παίκτες, παρακολουθούσε τα updates και ήξερε ότι ήμουν ακόμα μέσα. Την προηγούμενη μέρα αγόρασε αεροπορικό εισιτήριο από τη Νέα Υόρκη και πέταξε στη Φλόριντα.
Μου είπε: «Ήξερα ότι θα φτάσεις στο τελικό τραπέζι».
Το ένιωθε. Και ήταν μια πραγματικά όμορφη στιγμή. Ένιωθα υπέροχα.
Παίζεις πολύ τελευταία;
Τώρα είναι λίγο πιο χαλαρά. Το καλοκαίρι νομίζω πήραμε μόνο δύο ή τρεις μέρες ρεπό, αλλά κατά τα άλλα παίζαμε κάθε μέρα. Θα έλεγα ότι περίπου στο ένα τέταρτο των ημερών τρέχαμε και δύο παιχνίδια ταυτόχρονα. Ήταν αγχωτικό, αλλά καλό.
Θέλω να έρθω να παίξω μια από αυτές τις βραδιές.
Νομίζω έτσι κι αλλιώς θα έχεις θέση, αλλά έχουμε έναν σταθερό κανόνα: αν κερδίσεις εξαψήφιο ποσό, έχεις για 24 ώρες εξασφαλισμένη θέση στο παιχνίδι μας – χωρίς ερωτήσεις. Αλλά για σένα αυτό είναι σαν… κάθε Τρίτη.
Χαχα. Παραλίγο να το κάνω χθες το βράδυ παίζοντας $25/$50 PLO online. Έπαιζα χθες βράδυ. Έπαιζα εκείνο το circuit ring και ταυτόχρονα είχα ανοιχτό ένα τραπέζι $25/$50 PLO.
Ήταν κι αυτό στο World Series of Poker;
Ναι. Νομίζω το παιχνίδι στήθηκε γύρω από μένα. Μπήκε ο Dangerous στο τραπέζι. Όχι, υπήρχε ήδη ένας τύπος… έτσι γίνεται πάντα στα online cash games. Ήταν τραπέζι $25/$50. Κοιτάζω το lobby και υπάρχει μόνο ένας παίκτης καθισμένος εκεί. Ήταν επίσης σε ένα τραπέζι $50/$100, αλλά ήταν πεντάφυλλο ή εξάφυλλο PLO. Εγώ παίζω μόνο τετράφυλλο, δεν ασχολούμαι πια με τα άλλα.
Κάθομαι λοιπόν στο $25/$50. Και όχι 20 δευτερόλεπτα μετά – δεν γέμισε το τραπέζι, απλώς κάθισε ένας τύπος αμέσως στα αριστερά μου. Πάντα σκέφτομαι: «Αυτό δεν μου φαίνεται σωστό».
Παίζω λίγο με αυτούς τους τύπους. Το cap buy-in ήταν $5.000. Σχεδόν αμέσως είμαι $12.000 κάτω. Οπότε τώρα έχω βάλει $17.000 στο παιχνίδι. Σιγά σιγά το τραπέζι αρχίζει να γεμίζει. Ήταν σαν να παρακολουθούσε ο κόσμος το lobby και να έβλεπε ότι πετάω χρήματα.
Μία ώρα αργότερα όμως έχω πλέον όλα τα χρήματα στο τραπέζι και αρχίζω να τους διαλύω όλους.
Ήταν αστείο γιατί ορκίζομαι ότι στα online lobbies συμβαίνει πάντα το ίδιο. Κάθομαι εγώ και μετά ξαφνικά γίνεται ολόκληρη ιστορία γύρω από το τραπέζι. Δεν το καταλαβαίνω.
Ποτέ δεν κάθονται στα δεξιά του παίκτη που ήταν ήδη εκεί.
Ναι, αλλά θα περίμενε κανείς ότι θα το έκαναν. Δεν ξέρω. Θα νόμιζε κανείς ότι ξέρουν ποιος είμαι και δεν είναι ότι είμαι κανένα ψάρι, ξέρεις τι εννοώ. Αλλά μάλλον πιστεύουν ότι απλώς θα δώσω πολλή δράση στο παιχνίδι.
Σε βλέπουμε αρκετά και στα social media τελευταία. Προωθείς κάποια πράγματα. Τι ετοιμάζεις;
Ναι, λοιπόν υπέγραψα συνεργασία με τον «βασιλιά» των agents στο πόκερ, τον Brian Balsbaugh. Τον ξέρετε κι εσείς.
Ναι, του έστειλα DM για να τον φέρουμε στο podcast. Μου είπε: «Έχω κάνει μόνο ένα και αυτό επειδή με ανάγκασε ο Daniel Negreanu». Δεν του αρέσει ιδιαίτερα να εκτίθεται δημόσια. Απλώς βοηθά τους παίκτες του.
Είναι εξαιρετικός άνθρωπος. Προφανώς στάθηκα πολύ τυχερός που συνεργάζομαι μαζί του. Είναι ουσιαστικά ο agent των περισσότερων κορυφαίων παικτών πόκερ. Οπότε ήμουν πολύ τυχερός εκεί. Αλλά αυτό που προσπαθώ τώρα είναι να ανεβάσω το περιεχόμενο και το following μου στα social media, γιατί θέλω να εξασφαλίσω χορηγία από κάποιο μεγάλο brand.
Αυτό είναι πολύ σημαντικό σήμερα. Οι εταιρείες θέλουν views και αριθμούς, γιατί ουσιαστικά προωθείς τη δική τους επιχείρηση. Δεν είμαι τεράστιος φαν όλης αυτής της διαδικασίας, αλλά όσο περισσότερο το κάνω τόσο περισσότερο αρχίζω να το απολαμβάνω, γιατί λαμβάνω πολλά μηνύματα από ανθρώπους που λένε: «Μου αρέσει πολύ αυτό το περιεχόμενο. Μαθαίνω πολλά».
Είναι ωραίο να το κάνεις αυτό. Αν και μερικές φορές μπορεί να γίνει λίγο… cheesy.
Αρκεί να παραμένεις ο εαυτός σου.
Αυτό ακριβώς είπα κι εγώ όταν ξεκίνησα. Στον μάνατζερ που συνεργάζεται μαζί μου είπα: «Δεν θέλω να αλλάξει η καθημερινότητά μου. Θέλω να συνεχίσω να κάνω αυτά που κάνω». Του είπα ότι θα κάνω κάποια βίντεο, αλλά δεν θα είμαι ο τύπος που θα τραβάει βίντεο από ένα bad beat την ώρα που παίζει.
Δεν μπορώ να το κάνω αυτό. Δεν θα βιντεοσκοπώ τα χέρια μου. Αν έχω κάποιον all-in, δεν μπορώ να αρχίσω να τραβάω βίντεο. Συγγνώμη. Ο Θεός να ευλογεί τον Rampage Poker και όλους αυτούς τους τύπους – τους συμπαθώ – αλλά δεν μπορώ να γίνω αυτός ο παίκτης.
Ευτυχώς πολλά από τα τουρνουά σου παίζονται στην τηλεόραση, οπότε μπορείς απλώς να παίρνεις αποσπάσματα από εκεί.
Ακριβώς. Αυτό είναι το καλό. Το μεγαλύτερο μέρος του περιεχομένου μου είναι βίντεο από… ευτυχώς το PokerGO και το Triton Poker ξοδεύουν εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια σε παραγωγή. Οπότε εγώ παίρνω υψηλής ποιότητας βίντεο δωρεάν, κάτι που είναι πολύ καλό.
Και εντάξει… έχουν χρησιμοποιήσει το όνομα μου αρκετά για να βγάλουν χρήματα, οπότε νομίζω είναι δίκαιο να χρησιμοποιώ κι εγώ μερικά clips.
Φαντάζομαι έχεις ήδη προγραμματίσει τα επόμενα τέσσερα ταξίδια σου.
Υπάρχουν πολλά πράγματα που έρχονται, αλλά εγώ δεν προγραμματίζω ποτέ πάνω από μια εβδομάδα μπροστά. Έτσι λειτουργώ. Ξέρω περίπου ποιες σειρές τουρνουά έρχονται και πιθανότατα θα παίξω, αλλά ακόμα δεν είμαι σίγουρος.
Υπάρχει μια σειρά στο Μerit – με πολλά high rollers. Νομίζω την οργανώνει ο Rob Yong. Έχουν buy-ins από $10.000 έως $100.000 και και ένα invitational event, κάτι σαν format τύπου Triton που προσπαθούν να δημιουργήσουν.
Το θέμα είναι ότι γίνεται την ίδια περίοδο με μια σειρά τουρνουά στη Φλόριντα, οπότε δεν έχω αποφασίσει ακόμα αν θα πάω στη Φλόριντα ή εκεί. Θα προτιμούσα να πάω εκεί λόγω των buy-ins, αλλά το ταξίδι με κουράζει.
Παίρνεις την οικογένεια μαζί σου σε αυτά τα ευρωπαϊκά ταξίδια; Ξέρω ότι έχεις τρία μικρά κορίτσια, σωστά;
Ναι, τρία κορίτσια. Η μικρότερη ήταν λίγο πολύ μικρή μέχρι τώρα, αλλά μόλις βγάλαμε το διαβατήριό της. Μετά τη Βαρκελώνη υπάρχει το event στο Jeju Island και αυτή τη φορά θα τους πάρω μαζί μου για τη σειρά της Triton Poker εκεί, γιατί στο resort υπάρχει λούνα παρκ και water park. Είναι μέρος όπου αν δεν έχεις οικογένεια μαζί σου μπορείς να βαρεθείς, γιατί δεν υπάρχουν και πάρα πολλά να κάνει ένας ενήλικας στο νησί Jeju. Οπότε σε αυτό το ταξίδι θα πάρω όλη την οικογένεια.
Στις Μπαχάμες τους έχω πάρει μαζί μου τα τελευταία δύο χρόνια, οπότε θα τους πάρω ξανά τον χειμώνα.
Γενικά φέτος σκοπεύω να… αυτή τη στιγμή είμαι ακόμα νούμερο 1 στην κατάταξη του Global Poker Index και στο Player of the Year. Θέλω πολύ να το κερδίσω. Πέρσι, την τελευταία εβδομάδα της χρονιάς, ο David Coleman με πέρασε επειδή προστέθηκε ένα αποτέλεσμα από περίπου τρεις μήνες πριν.
Μάλλον σκέφτεσαι λίγο περισσότερο από μία εβδομάδα μπροστά τελικά.
Ναι… αυτό το σκέφτομαι καιρό. Θέλω πραγματικά να προσπαθήσω να κερδίσω το Player of the Year.
(21+| ΑΡΜΟΔΙΟΣ ΡΥΘΜΙΣΤΗΣ:ΕΕΕΠ | ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΕΘΙΣΜΟΥ & ΑΠΩΛΕΙΑΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ | ΓΡΑΜΜΗ ΒΟΗΘΕΙΑΣ ΚΕΘΕΑ: 2109237777 | ΠΑΙΞΕ ΥΠΕΥΘΥΝΑ)