Ο Tom Dwan εμφανίστηκε στο Run It Once Podcast και μίλησε για μερικές από τις θρυλικές του παρτίδες, τον ρόλο της τύχης στην επιτυχία του, ενώ απάντησε και σε ερωτήσεις της κοινότητας.

Υπήρχαν τρεις παρτίδες που σημείωσα και θέλω να σε ρωτήσω γι’ αυτές. Για μία από αυτές, η δράση δεν έχει τόση σημασία· περισσότερο θέλω να σε ρωτήσω για το τι ειπώθηκε μετά ή κατά τη διάρκεια της παρτίδας. Θα την αναγνωρίσεις αμέσως. Ήταν απέναντι στον Barry Greenstein.

Ναι. Νομίζω απλώς έκανα λάθος στα μαθηματικά, επειδή τόσος κόσμος με ρωτάει γι’ αυτό. Πιστεύω ότι υπολόγισα λάθος σαν ηλίθιος και νόμιζα ότι είχα περίπου 52% ή 51%. Δεν είχα.

Περίμενε, περίμενε. Ο Tom έχει , ο Barry έχει . Το flop είναι με δύο μπαστούνια. Ο Tom έχει top pair και draw για flush. Μπαίνουν all-in και αμέσως ξεκινά συζήτηση για το πόσες φορές θέλουν να “τρέξουν” το board.

Τότε ο Barry λέει: «Δεν θέλω να το τρέξουμε πολλές φορές, αλλά μπορούμε να πάρουμε πίσω χρήματα».

Και ο Tom απαντά αμέσως: «Με τίποτα. Δεν το κάνω αυτό, αλλά μπορούμε να το τρέξουμε τρεις, τέσσερις ή πέντε φορές».

Και ο Barry λέει: «Όχι, μία φορά».

Τελικά, ο Tom κερδίζει την παρτίδα.

Βασικά, σχεδόν πάντα ήθελα να τρέχουμε το board όσες φορές ήθελε ο άλλος, σωστά; Πίστευα ότι το χαμηλότερο variance ήταν καλό. Επίσης πίστευα ότι το να προσπαθείς να κάνεις τους άλλους να νιώθουν άβολα… νομίζω ότι αυτός είναι και ένας λόγος που ο Phil Ivey παλιά συχνά προτιμούσε να το τρέχει μία φορά. Θεωρούσα ότι, ενώ αυτό ίσως σου δίνει ένα πολύ μικρό πλεονέκτημα στο τραπέζι, έχει αρνητικές επιπτώσεις εκτός τραπεζιού.

Άσε με να σου πω πως το σκέφτομαι. Συνήθως, ειδικά τα πρώτα χρόνια που έπαιζα, αν καθόμουν σε ένα τραπέζι πόκερ, ήμουν ένας από τους καλύτερους εκεί, σωστά; Νομίζω μπορούμε να συμφωνήσουμε σε αυτό. Και συχνά ήμουν τυχερός που βρισκόμουν σε αυτό το τραπέζι, ειδικά αν υπήρχαν “fish”, επιχειρηματίες κ.λπ.

Αν βρίσκεσαι σε αυτή τη θέση, γιατί χρειάζεται… αν βγάζεις 1.000 δολάρια την ώρα, γιατί να προσπαθείς να βγάλεις $1.050; Κράτα όλους ευχαριστημένους ώστε να συνεχίσεις να κερδίζεις, και ίσως έτσι να μπεις σε παιχνίδια όπου μπορείς να βγάζεις $2.000, και τελικά να παίρνεις $1.900 κ.ο.κ.

Και φυσικά, ακόμα περισσότερο όταν αρχίζεις να παίζεις σε private games. Εκεί σχεδόν πάντα άφηνα τον “fish” να διαλέξει. Αλλά αν μία στις δέκα ή είκοσι φορές ζητήσω εγώ κάτι, τότε γίνεται λίγο πιο δύσκολο για κάποιον να αρνηθεί να το τρέξει δύο ή τρεις φορές. Και αυτό στην πραγματικότητα μειώνει αρκετά τον κίνδυνο να σε κλέψουν. Όχι ότι τον μηδενίζει, αλλά προσφέρει μια επιπλέον προστασία.

Όσοι το βλέπουν τόσο στενά έχουν “tunnel vision”. Είναι σαν να πας σε ένα τραπέζι blackjack και να πεις: “Το count είναι καλό, μπορώ να παίξω δύο χέρια εδώ, σωστά;” Να ποντάρεις μερικές εκατοντάδες δολάρια, να κερδίσεις 50 δολάρια σε expected value, και μετά το καζίνο να σε πετάξει έξω.

Εντάξει, ας πάμε σε μια άλλη παρτίδα. Κάνεις raise στον Doyle Brunson, και εκείνος σου κάνει three-bet σε θέση με . Το flop είναι . Και μετά ο Doyle πάει all-in, κι εσύ κάνεις call με .

Δεν το θυμάμαι καθόλου αυτό. Δηλαδή, στείλ’ το μου μέσα στον επόμενο μήνα.

Περίμενε, έχω μια καλή ιστορία. Θα σου πω ποια νομίζω ότι ήταν η τελευταία μου αλληλεπίδραση με τον Doyle. Εγώ και ο Doyle δεν είχαμε ποτέ πραγματικό πρόβλημα, σωστά; Ίσως να υπήρχαν κάποια πράγματα στα οποία δεν συμφωνούσαμε απόλυτα, αλλά νομίζω ότι πάντα είχαμε καλές σχέσεις.

Το μόνο βιβλίο πόκερ που είχα διαβάσει ποτέ – εντάξει, διάβασα πρόσφατα και του Gus Hansen – αλλά όταν ξεκινούσα, ήταν το Super/System.

Είμαι αρκετά σίγουρος ότι η τελευταία φορά που είδα τον Doyle ήταν λίγο πριν πεθάνει. Είχε παίξει σε κάποιο τηλεοπτικό event πόκερ. Νομίζω ότι ήταν εκεί και ο Ted Cruz. Ο Doyle γύριζε πίσω – νομίζω πήγαινε στο ARIA Resort & Casino – και πρέπει να ήταν καλοκαίρι στο Λας Βέγκας. Θυμάμαι ότι εγώ δεν ένιωθα πολύ καλά ή ήμουν κακόκεφος, κάτι τέτοιο. Ήταν από τις πιο ζεστές μέρες που έχω ζήσει εκεί.

Τον χαιρετάω, μιλάμε για 30 δευτερόλεπτα ή ένα λεπτό, και εγώ ήμουν εντάξει να φύγω – όχι ότι δεν ήθελα να μιλήσω περισσότερο μαζί του, αλλά είχε 45 βαθμούς και ήταν ήδη αρκετά μεγάλος σε ηλικία.

Και ο Doyle απλώς ήθελε να συνεχίσει να μου λέει για το πώς ο Phil Hellmuth του έκανε bad beat.

Και συνεχίζει για 5-10 λεπτά. Εγώ χαιρόμουν που μιλούσα μαζί του, αλλά σε κάποια φάση του λέω: «Θες… μπορώ να περπατήσω μαζί σου μέσα. Θες να πάμε στο air condition;»

Κι εκείνος: «Δεν μπορώ να πιστέψω τι έκανε, έκανε αυτό, έκανε εκείνο…»

Και καθόμαστε εκεί για 10 λεπτά, κι εγώ σκέφτομαι: «Θα είναι καλά ο Doyle;»

Ακόμα και ο Doyle Brunson έχει ιστορίες για bad beats, απ’ ό,τι φαίνεται. Εντάξει, άλλη μία παρτίδα. Είναι απέναντι στον Rui Cao και νομίζω ξέρεις ποια θα πω.

Θα την περιγράψω γρήγορα:

Ο Tom Dwan ανοίγει. Παίζουν το “7-2 game”, όπου κάθε παίκτης βάζει 10.000 για όποιον κερδίσει παρτίδα με 7-2. Ο Tom ανοίγει με . Ο Rui κάνει three-bet σε θέση με . Ο Tom κάνει call.

Το flop είναι . Ο Tom κάνει check. Ο Rui ποντάρει. Ο Tom κάνει μεγάλο raise. Ο Rui call.

Στο turn πέφτει άλλο ένα . Ο Tom ποντάρει δυνατά. Ο Rui call.

Στο river έρχεται . Ο Tom κάνει check. Ο Rui πηγαίνει all-in. Ο Tom κάνει fold.

Με τον Rui γνωριζόμαστε περίπου 10 χρόνια. Είμαστε κάπως φίλοι αλλά και έντονοι ανταγωνιστές. Νομίζω ότι, από σχεδόν όλους στον κόσμο, είναι από αυτούς που έχω “διαβάσει” καλύτερα – και επίσης από αυτούς που με έχουν διαβάσει καλύτερα.

Σε εκείνη την παρτίδα, μου “πήρε την ψυχή”. Ήμουν σε φάση: “Τι συμβαίνει εδώ;” Αλλά την επόμενη εβδομάδα, τελικά έχασε πίσω σε μένα και με το παραπάνω. Συμβαίνουν αυτά. Ήταν σε φοβερό σερί τότε και σε mood να “διαλύσει” τους πάντες. Κάποιες φορές το πετυχαίνει. Άλλες φορές, όταν κάνει τέτοιο shove στο river, ο αντίπαλος κάνει snap-call και αποκαλύπτονται τα trips. Αλλά σε εκείνη τη συγκεκριμένη παρτίδα ήταν απόλυτα συγκεντρωμένος – τα είχε.

Κάποιος είπε: “Πρέπει να κάνεις shove στο river.” Και εσύ απάντησες: “Θα μου κάνει snap-call.” Και τότε αυτός ανοίγει τα φύλλα του και λέει: “Θα έκανα call στο river.”

Προφανώς δεν κάνει call. Δεν λέω ότι είναι αδύνατο – ίσως 1% – αλλά έλα τώρα…

Πιστεύεις ότι το “ακαδημαϊκό τοπίο” του πόκερ αλλάζει, καθώς τα δημόσια online forums δεν είναι πια τόσο ενεργά;

Το παλιό Two Plus Two ήταν ουσιαστικά μια ομάδα παικτών που προσπαθούσαν να καταλάβουν το παιχνίδι μαζί. Θυμάμαι ότι ακόμα και νωρίς, υπήρχε μια περίοδος που οι άνθρωποι ανέβαζαν graphs για να τραβήξουν προσοχή – έγραφαν “κέρδισα 50 buy-ins αυτόν τον μήνα”, “κέρδισα 100”.

Υπήρξε μια περίοδος που κέρδισα 300 buy-ins μέσα σε τρεις εβδομάδες στα $2/$4. Και σκέφτηκα: “Δεν πρόκειται να το ποστάρω αυτό. Είναι διπλάσιο από το καλύτερο που έχει ανεβάσει οποιοσδήποτε τους τελευταίους τρεις μήνες. Δεν θα το πω σε κανέναν. Δεν ξέρω ακριβώς τι σημαίνει, αλλά είμαι σίγουρος ότι δεν πρέπει να το μοιραστώ.”

Νομίζω τότε ο κόσμος δεν καταλάβαινε ότι υπάρχει κόστος στο να μοιράζεσαι πληροφορία. Τώρα αυτό φαίνεται ξεκάθαρα.

Εντάξει. Έχεις $50 για κατάθεση. Θα μπορούσες να το ξανακάνεις από την αρχή ή θα δοκίμαζες κάτι άλλο;

Ναι… εργαλεία όπως το GTO Wizard και άλλα παρόμοια έχουν αλλάξει τα πάντα. Δεν λέω ότι δεν θα μπορούσα, αλλά… δώσε μου $50 και σε μερικά χρόνια ίσως τα κάνω $50.000. Δεν ξέρω. Αλλά ακόμα και το να φτάσεις στο ένα εκατομμύριο πλέον θα ήταν δύσκολο. Είναι απλώς διαφορετικά τα πράγματα. Ήμουν στο σωστό μέρος τη σωστή στιγμή. Και είχα και τύχη.

Όταν ανέβαινες stakes, έκανες κάποια δουλειά στο mental game για να αντέξεις τα μεγάλα swings; Πάντα έδειχνες ατρόμητος.

Θα έλεγα ότι κάνω αρκετά πράγματα για το mental κομμάτι.

Μετά από κάποια πράγματα που πέρασα, μίλησα με έναν θεραπευτή για πολλά χρόνια. Αυτό είχε να κάνει κυρίως με προσωπικά θέματα, αλλά τελικά μιλήσαμε και για άλλα. Επίσης προσπαθούσα να ακούω ανθρώπους που είχαν κάποια εξειδίκευση.

Πιστεύεις ότι αυτό σε βοήθησε στο τραπέζι;

Ναι, αλλά κυρίως εκτός τραπεζιού. Βοήθησε και στο τραπέζι, αλλά εκτός τραπεζιού πάρα πολύ. Όλοι έχουμε τα δικά μας θέματα και αδυναμίες. Όταν είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου γι’ αυτά, συνήθως δεν εξαφανίζονται, αλλά ίσως γίνονται 60% ή 80% καλύτερα.

Και πιο σημαντικό απ’ αυτό: μπορείς να δεις τη “νάρκη” πριν την πατήσεις.

Πόσο διαφορετική πιστεύεις ότι θα ήταν η ζωή σου αν είχες “τρέξει” όπως ο Phil Galfond στο High Stakes Poker αντί να διαλύσεις τους πάντες; Ο Phil είχε πολύ άσχημο run εκεί, αν θυμάσαι.

Εγώ μπήκα να παίξω νωρίτερα από αυτόν. Για ένα διάστημα μερικών ετών, εγώ και ο Phil ήμασταν αρκετά καλοί φίλοι και επίσης δύο από τους καλύτερους παίκτες τόσο στο Texas Hold’em όσο και στο Pot Limit Omaha. Για διάφορους λόγους – πολλοί από αυτούς καθαρά θέμα τύχης – έτυχε να μπω εγώ νωρίτερα στα High Stakes Poker shows.

Σε κάποιο βαθμό, νομίζω ότι του το “χάλασα” λίγο, γιατί μέχρι να παίξει εκείνος, οι άλλοι είχαν ήδη αρχίσει να λένε: “Οκ, αυτά τα online παιδιά δεν είναι τελείως άσχετα.” Όταν έπαιζα εγώ, αυτό ήταν ακόμα ερώτημα. Επίσης, εγώ έπαιζα πολύ περισσότερο live απ’ ό,τι εκείνοι εκείνη την περίοδο.

Και η διαφορά στο skill μεταξύ μας, των online παικτών, για μερικά χρόνια δεν ήταν μεγάλη. Ήμασταν όλοι φίλοι, μιλούσαμε πολύ μεταξύ μας και νομίζω ήμασταν αρκετά ειλικρινείς.

Σε βλέπεις να παίζεις ξανά στο High Stakes Poker στο μέλλον;

Ναι, σκοπεύω να παίξω σε κάποια shows. Ήμουν κοντά στο να παίξω σε ένα τον περασμένο Νοέμβριο, αλλά σχεδιάζω να εμφανιστώ σε μερικά μέσα στους επόμενους μήνες στην τηλεόραση. Ελπίζω να έχω πιο συγκεκριμένα νέα σύντομα – ιδανικά μέσα στον επόμενο έναν-δύο μήνες.

Για να είμαι σαφής, νομίζω ότι έχω κυρίως ξεπεράσει ό,τι κι αν ήταν αυτό που πέρασα. Παρ’ όλα αυτά, κάποια πράγματα – ακόμα και απλά, όπως το να παρκάρω το αυτοκίνητο – είναι λίγο διαφορετικά. Τις τρεις φορές που έπαιξα πόκερ πρόσφατα δεν ένιωσα τεράστια διαφορά, αλλά το να είμαι μπροστά στην κάμερα με κάνει λίγο πιο νευρικό.

---

(21+| ΑΡΜΟΔΙΟΣ ΡΥΘΜΙΣΤΗΣ:ΕΕΕΠ | ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΕΘΙΣΜΟΥ & ΑΠΩΛΕΙΑΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ | ΓΡΑΜΜΗ ΒΟΗΘΕΙΑΣ ΚΕΘΕΑ: 2109237777 | ΠΑΙΞΕ ΥΠΕΥΘΥΝΑ)