Πως τα cash games στο Λας Βέγκας γίνονται όλο και περισσότερο σαν τζόγος και γιατί το μεγαλύτερο πρόβλημα στο live poker δεν είναι το rake, αλλά οι αντικοινωνικοί regulars με τις κουκούλες. Η Natasha Ego1stka μίλησε με τον Andrey Subbotin, ο οποίος ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο και γράφει για την καθημερινότητα ενός live poker reg.
Αυτό το καλοκαίρι επέστρεψε για ακόμη μία φορά στο Λας Βέγκας, όχι για να διεκδικήσει bracelet, αλλά για να παίξει cash games. Μίλησε για τα high-stakes private games, τους παράξενους χαρακτήρες στα τραπέζια, την αγάπη του για το live poker και για τους λόγους που το live poker σταδιακά χάνει την ελκυστικότητά του για τους recreational παίκτες.
Συνήθως όλοι έρχονται το καλοκαίρι στο Βέγκας για το World Series of Poker, αλλά εσύ ήρθες συγκεκριμένα για να παίξεις cash games. Γιατί;
Νομίζω ότι αυτή ήταν η τελευταία χρονιά που ήρθα εδώ αποκλειστικά για να παίξω cash games, γιατί, για να είμαι ειλικρινής, οι προοπτικές δεν ήταν και τόσο καλές. Υπάρχουν πολλοί ερασιτέχνες εδώ, αλλά οι περισσότεροι εξακολουθούν να θέλουν να κυνηγήσουν bracelets και να παίξουν τουρνουά. Για μένα, ένα ταξίδι στο Βέγκας έχει πλέον γίνει ετήσια παράδοση – έχω φίλους εδώ και έρχονται πολλοί regulars. Είναι ένα εξαιρετικό μέρος για κοινωνικές επαφές και για να παίρνεις έμπνευση.
Γιατί δεν παίζεις τουρνουά; Καταλαβαίνω ότι παλαιότερα έπαιζες MTTs.
Είναι απλό. Πρώτον, δεν ήμουν προετοιμασμένος – έπαιζα cash games όλη τη χρονιά και συμμετείχα σε τουρνουά μόνο περιστασιακά τα Σαββατοκύριακα. Αλλά ο βασικός λόγος ήταν ότι δεν είχα φροντίσει το φορολογικό μου καθεστώς. Αυτή τη στιγμή, για όσους έχουν ρωσικό διαβατήριο, οποιαδήποτε κέρδη από buy-in άνω των $5.000 φορολογούνται με 30%. Και το να παίζεις με 30% προσδοκώμενη φορολογική επιβάρυνση είναι αυτοκτονία.
Σε ποια καζίνο παίζεις πιο συχνά και σε ποια όρια;
Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχουν πολλά μέρη στο Βέγκας όπου μπορείς να παίξεις σε σχετικά υψηλά stakes. Κανονικά παιχνίδια από $5/$10 και πάνω βρίσκεις γενικά μόνο στο Wynn, στο Venetian Resort, στο ARIA Resort & Casino και στο Bellagio Hotel & Casino.
Έχω την αίσθηση ότι το Bellagio είναι ένα μέρος όπου συχνάζουν περισσότερο Ευρωπαίοι – Ιταλοί, Γάλλοι, Ισπανοί. Αντίθετα, στο Wynn συναντάς περισσότερο αμερικανικό κοινό, ακόμη και Αμερικανούς ασιατικής καταγωγής. Νομίζω ότι αυτό συμβαίνει επειδή το Wynn είναι αρκετά δημοφιλές στο Μακάο – άνθρωποι από την Ασία έρχονται εδώ και κατευθύνονται στο στέκι που γνωρίζουν.
Παίζω τις περισσότερες φορές στο Venetian. Είναι, κατά κάποιον τρόπο, το σπίτι μου στο Βέγκας. Αυτή τη στιγμή βρίσκομαι εδώ και σου μιλάω. Καταρχάς, είναι η πιο καινούργια αίθουσα. Νομίζω ότι άνοιξε πριν από περίπου δύο χρόνια και είναι καθαρή, φωτεινή και άνετη. Επιπλέον, τα τραπέζια του πόκερ βρίσκονται μακριά από το καζίνο, οπότε δεν ακούς συνεχώς τον θόρυβο από τα μηχανήματα.
Ένα ακόμη μεγάλο πλεονέκτημα είναι ότι δεν υπάρχει χώρος καπνιστών. Στα άλλα καζίνο, μόλις βγεις από την αίθουσα του πόκερ, βλέπεις παντού κόσμο να καπνίζει. Και μπορείς να μυρίζεις τον καπνό ακόμη και την ώρα που παίζεις, κάτι που πραγματικά με ενοχλεί. Εδώ, όμως, όλα είναι καθαρά και τακτοποιημένα, νιώθεις σαν να είσαι στο σπίτι σου.
Το μόνο μειονέκτημα είναι ότι εδώ δεν παίζουν μεγαλύτερα stakes από $5/$10. Αν και τα όρια στην Αμερική είναι ένα αρκετά ιδιαίτερο θέμα. Πολύ συχνά είναι απλώς αριθμοί γραμμένοι πάνω στο τραπέζι. Μπορεί, για παράδειγμα, να καθίσεις σε ένα τραπέζι $1/$3 και όλοι οι παίκτες να κάθονται εκεί από όλο το βράδυ. Τα open raises μπορεί να μην είναι 2-3 big blinds, όπως στο online poker, αλλά 20-30 big blinds.
Τα straddles είναι επίσης πολύ δημοφιλή στην Αμερική. Μερικές φορές κάνουν straddle σχεδόν μέχρι το button! Υποτίθεται ότι κάθεσαι σε ένα παιχνίδι $2/$5, αλλά στην πραγματικότητα παίζεις $10/$20/$40/$80. Προσπαθώ να εντοπίζω αυτού του είδους τη δράση και να καταγράφω την τρέλα του αμερικανικού live poker.
Γενικά, η έννοια των stakes εδώ είναι πολύ σχετική, όλα εξαρτώνται από τους παίκτες.
Πόσο καιρό βρίσκεσαι στο Βέγκας;
Έφτασα στις 22 Μαΐου και σύντομα φεύγω. Θα μπορούσα να μείνω περισσότερο, αλλά στις αρχές Ιουλίου έχουμε μια σειρά από οικογενειακές γιορτές – τα γενέθλια της γυναίκας μου και της κόρης μου. Για μένα, αυτό είναι πολύ πιο σημαντικό από το να παίζω χαρτιά.
Τις τελευταίες φορές νοίκιαζα διαμερίσματα μέσω Airbnb, ενώ πέρυσι γνώρισα μια κοπέλα που νοικιάζει δωμάτια εκεί, οπότε τώρα κάνω απευθείας κράτηση μαζί της. Το καλύτερο είναι ότι το δωμάτιο απέχει μόλις 10 λεπτά με τα πόδια από το Strip, οπότε δεν χρειάζεται ούτε να νοικιάζεις αυτοκίνητο ούτε να ξοδεύεις χρήματα σε Uber. Είμαι πολύ τυχερός, γιατί τα έξοδα και οι μετακινήσεις εδώ μπορούν να ανέβουν πολύ και να σου φάνε τα κέρδη σε χρόνο μηδέν.
Πως πάει αυτό το ταξίδι για σένα;
Αυτή τη στιγμή είμαι περίπου $7.000 κερδισμένος. Αυτό ουσιαστικά αρκεί για να καλύψω τα έξοδά μου, να περάσω καλά και να αγοράσω δώρα για τους αγαπημένους μου.
Τα έξοδα εδώ είναι πραγματικά τεράστια. Στις αρχές της χρονιάς ήθελα να πάω να παίξω στο Λος Άντζελες, αλλά υπολόγισα τα έξοδα και κατέληξα στο απογοητευτικό συμπέρασμα ότι δεν θα μπορούσα να τα καλύψω παίζοντας $2/$5. Στα $5/$10 είναι πιθανό, αλλά θα έπρεπε να παίζω ασταμάτητα.
Ας κάνουμε μερικούς υπολογισμούς:
- Τα αεροπορικά εισιτήρια από τη Μόσχα για το Λος Άντζελες κοστίζουν περίπου $2.000.
- Η ενοικίαση ενός σπιτιού ή διαμερίσματος για έναν μήνα κοστίζει επίσης περίπου $2.000.
- Η ενοικίαση αυτοκινήτου κοστίζει άλλα $1.300. Στο Λος Άντζελες είναι σχεδόν αδύνατο να κινηθείς χωρίς αυτοκίνητο, καθώς όλα τα καζίνο βρίσκονται σε διαφορετικές περιοχές της πόλης.
- Επιπλέον, πρέπει να φας, να βγεις έξω και να αγοράσεις διάφορα πράγματα – τουλάχιστον άλλα $1.200.
Αυτό σημαίνει συνολικά $7.300 τον μήνα μόνο σε έξοδα. Για να καλύψεις αυτά τα έξοδα και το επιπλέον rake παίζοντας $2/$5, θα έπρεπε να έχεις απίστευτα υψηλό win rate. Ακόμη και στα $5/$10 θα ήταν δύσκολο.
Για όσους θέλουν πραγματικά να δοκιμάσουν τα αμερικανικά cash games, θα πρότεινα να πηγαίνουν για τρεις ή τέσσερις μήνες κάθε φορά. Διαφορετικά, δεν θα είναι καθόλου κερδοφόρο. Και αν ο στόχος σου είναι να βγάλεις αξιοπρεπή χρήματα, θα πρέπει να κάνεις πραγματικό grind.
Όμως, παρά όλα αυτά τα μειονεκτήματα και τα έξοδα, εξακολουθείς να είσαι live reg. Γιατί δεν παίζεις online, για παράδειγμα;
Λοιπόν, με τα δεδομένα του κόσμου του πόκερ, είμαι ήδη μεγάλος – είμαι 36 ετών. Παίζω από τα 18 μου και, πριν από αυτό, ήμουν περισσότερο παίκτης του online poker. Στη συνέχεια, εμφανίστηκε ένα καλό private game στο Υarolsavl και σταδιακά στράφηκα στο live poker.
Κόλλησα με αυτό, άρχισα να ταξιδεύω σε όλο τον κόσμο και να παίζω τόσο τουρνουά όσο και cash games. Τώρα συνδυάζω το live με το online poker, αλλά προσπαθώ να ταξιδεύω και να βρίσκομαι έξω όσο πιο συχνά μπορώ.
Μου αρέσει να ανακαλύπτω νέους προορισμούς. Για παράδειγμα, πέρυσι ανακάλυψα τις Φιλιππίνες.
Νόμιζα ότι θα έλεγες πως είσαι απλώς τρελά ερωτευμένος με τη ζωή του live poker και γι’ αυτό είσαι έτοιμος να κάνεις οποιαδήποτε θυσία…
Ισχύει, στην πραγματικότητα. Βλέπω ότι οι νεότεροι regulars δεν αγαπούν το live poker – τους φαίνεται βαρετό, αργό και δεν μπορούν να συγκεντρώσουν αρκετό volume. Εγώ, όμως, πάντα απολάμβανα το live. Μου αρέσει να συναναστρέφομαι με ανθρώπους, να γνωρίζω καινούργιο κόσμο και να ταξιδεύω.
Νομίζω ότι αν δεν είσαι παθιασμένος με το live poker, δεν μπορείς να παίξεις καλά live. Γιατί είναι πραγματικά αρκετά βαρετό, ενώ έχει και πολύ μεγάλη διακύμανση και υψηλό κόστος, ειδικά αν παίζεις τουρνουά.
Πόσες φορές έχεις έρθει στις ΗΠΑ μέχρι σήμερα;
Δεν ξέρω καν, αλλά θυμάμαι ότι ήρθα για πρώτη φορά το 2012. Νομίζω ότι σίγουρα έχω έρθει περισσότερες από 10 φορές. Εκτός από το Βέγκας, έχω παίξει στο Λος Άντζελες, την Ουάσινγκτον, το Μαϊάμι και τη Φιλαδέλφεια.
Μετά από τόσα ταξίδια, φαντάζομαι ότι έχεις μαζέψει πολλές αστείες ιστορίες. Μπορείς να μοιραστείς κάποιο περιστατικό που σου έχει συμβεί στα τραπέζια;
Ναι, υπάρχουν τόσο πολλές ιστορίες που δεν μπορώ να τις θυμηθώ όλες. Πριν από περίπου επτά χρόνια, παίζαμε στο Μαϊάμι, $10/$25, αν θυμάμαι καλά. Κάποια στιγμή κάθισε στο τραπέζι ένας τύπος – αρκετά εύσωμος με τα ευρωπαϊκά δεδομένα, αλλά μάλλον συνηθισμένος για τα αμερικανικά δεδομένα. Ήταν πολύ κεφάτος και ευχάριστος άνθρωπος.
Έπεισε όλους να παίζουμε straddles και, όταν ήρθε η σειρά του, αποφάσισε αντί γι’ αυτό να κάνει all-in με no-look straddles. Ήταν πραγματικός gambler.
Όταν έμαθε ότι είμαι Ρώσος, προκάλεσε ολόκληρο το τραπέζι να μαντέψει τι είχε κάνει στο παρελθόν στη Ρωσία. Υποσχέθηκε ότι θα έδινε το stack του σε όποιον το μάντευε σωστά. Όλοι προσπάθησαν αρκετές φορές, αλλά κανείς δεν το βρήκε.
Τελικά, αποδείχθηκε ότι είχε κάνει μπαλέτο για αρκετά χρόνια – δεν θα μπορούσα ποτέ να το είχα μαντέψει!
Κάποτε έπαιζα με έναν πρωκτολόγο, ο οποίος πέρασε όλο το βράδυ διηγούμενος ιστορίες για διάφορα αντικείμενα που είχε χρειαστεί να αφαιρέσει από τον πρωκτό ασθενών του – μπάλες του μπιλιάρδου, στυλό, δείκτες, ακόμη και κλειδιά. Ολόκληρο το τραπέζι είχε πεθάνει στα γέλια.
Υπήρχε επίσης ένας τύπος που το είχε παρακάνει λίγο και κάθε φορά που του μοίραζαν φύλλα όπως AK ή AJ, τα οποία στο blackjack έχουν αξία 21, σηκωνόταν όρθιος και φώναζε «Blackjack!» καθώς τα αποκάλυπτε.
Πως να μην αγαπάς το live poker μετά από όλα αυτά;
Όμως δεν είναι όλα τόσο ρόδινα. Για παράδειγμα, στις Φιλιππίνες, τα ενοίκια και το κόστος ζωής είναι πολύ χαμηλά, οπότε έχει συρρεύσει εκεί ένας τεράστιος αριθμός regulars. Ως αποτέλεσμα, το παιχνίδι έχει γίνει απίστευτα βαρετό. Πηγαίνεις με καλή διάθεση, κάθεσαι στο τραπέζι και προσπαθείς να επικοινωνήσεις με τους άλλους παίκτες, αλλά όλοι είναι κολλημένοι στα ακουστικά και στα κινητά τους. Είναι απλώς αδύνατο να παίξεις σε ένα τέτοιο περιβάλλον!
Ένα άλλο πράγμα που έχω παρατηρήσει τελευταία είναι ότι οι περισσότεροι, αν όχι όλοι, οι παίκτες στο τραπέζι είναι μεγαλύτεροι από εμένα. Και δεν το έχω συνηθίσει καθόλου αυτό!
Αλλά δεν είναι όλα μαύρα. Στο Venetian, για παράδειγμα, πραγματοποιούνται συνεχώς διάφορα συνέδρια και, μετά το τέλος τους, ο κόσμος έρχεται στα cash games για να διασκεδάσει και να χαλαρώσει. Κοινωνικοποιούνται, μοιράζονται ιστορίες από τη δουλειά τους και απλώς περνούν όμορφα. Στην Αμερική, το πόκερ δεν έχει να κάνει μόνο με τον τζόγο, πολλοί το αντιμετωπίζουν περισσότερο σαν ένα επιτραπέζιο παιχνίδι. Αυτή η προσέγγιση μου αρέσει πάρα πολύ.
Και στα $2/$5 υπάρχουν συχνά πολύ σοβαροί τύποι που αγχώνονται για κάθε +EV κίνηση, προσπαθώντας να παίξουν σύμφωνα με τις λύσεις των solvers. Και κάθονται έτσι για 20 ώρες – με ακουστικά στα αυτιά και ένα iPad δίπλα τους να παίζει κάποια τηλεοπτική σειρά. Μερικές φορές νιώθω ότι κοκκινίζω για λογαριασμό τους, γιατί απ” έξω η εικόνα είναι απλώς τραγική.
Βασικά, οι online παίκτες έχουν καταστρέψει το live παιχνίδι. Οι ίδιοι κατέστρεψαν το παιχνίδι και μετά παραπονιούνται στα forums ότι δεν υπάρχουν πλέον fish.
Οι ερασιτέχνες δεν ενδιαφέρονται για τέτοια πράγματα. Έρχονται στο καζίνο για να διασκεδάσουν και να περάσουν καλά. Ένας φίλος μου πρόσφατα έκανε έναν εξαιρετικό παραλληλισμό: οι ερασιτέχνες αντιμετωπίζουν τις μάρκες σαν εισιτήρια για τα παιχνίδια ενός λούνα παρκ. Πολλοί δεν σκέφτονται καν το ενδεχόμενο να τις εξαργυρώσουν. Έχουν αγοράσει μάρκες και ψάχνουν διασκέδαση.
Τι βλέπουν όμως; Ένα τραπέζι πόκερ όπου κανείς δεν μιλάει και, δίπλα, ένα τραπέζι blackjack ή craps όπου υπάρχει κέφι, όλοι σερβίρονται κοκτέιλ και ο dealer πιάνει ενδιαφέρουσα κουβέντα μαζί τους. Η επιλογή είναι προφανής.
Τον Σεπτέμβριο έπαιζα στις Φιλιππίνες. Έφτασε μια παρέα από επιχειρηματίες της Σιγκαπούρης και φανατικούς gamblers. Κυκλοφορούσαν μαζί με τους βοηθούς τους και οι μάρκες τους έρχονταν σε δίσκο, σαν στο «Ποιος θέλει να γίνει εκατομμυριούχος».
Τα παιχνίδια ήταν τρελά – διασκεδαστικά και πολύ ακριβά. Την επόμενη φορά που πήγα στις Φιλιππίνες ήταν τον Φεβρουάριο, όταν διεξαγόταν μια σειρά τουρνουά. Είδα αυτούς τους τύπους – δεν είχαν παίξει ούτε ένα cash game σε διάστημα 10 ημερών! Οι regulars είχαν χάσει τα εκπληκτικά whales τους, ή «μονόκερους», όπως τους αποκαλούν στις ΗΠΑ.
Ακούς ή βλέπεις κάτι ενώ παίζεις;
Όχι, απολύτως τίποτα. Προσπαθώ μάλιστα να αφήνω στην άκρη και το κινητό μου, ώστε να μην αποσπάται η προσοχή μου. Πριν από αρκετό καιρό είχα διαβάσει ότι ο Mikita Badziakouski είχε πει πως ο εγκέφαλος μας δεν μπορεί να κάνει αρκετά γρήγορα εναλλαγή ανάμεσα στο κινητό και το παιχνίδι του πόκερ.
Ο εγκέφαλος είναι σαν υπολογιστής. Όταν έχει να διαχειριστεί πολλές εργασίες ταυτόχρονα, αρχίζει να «κολλάει» και να καθυστερεί. Ακόμη και όταν απλώς ακούς μουσική, ο εγκέφαλός σου συνεχίζει να εναλλάσσεται ανάμεσα στις δύο δραστηριότητες.
Όταν έπαιξα live poker για πρώτη φορά, το 2012, συμπεριφερόμουν ακριβώς όπως όλοι εκείνοι οι νεαροί παίκτες του internet. Είχα μεγάλη αυτοπεποίθηση, ίσως και υπερβολική. Έπαιζα επίσης με ακουστικά και, κατά τη διάρκεια μιας session, μπορεί να έβγαζα το iPad και να έβλεπα μία ή δύο ώρες από κάποια τηλεοπτική σειρά.
Συνήθως αυτό κατέληγε άσχημα – με ένα stack να έχει χαθεί άσκοπα.
Πως μπορούν οι νεαροί online παίκτες να εξοικειωθούν με το live poker; Εν μέρει έχει να κάνει με το άγχος.
Απλώς πηγαίνεις στο καζίνο και κάθεσαι στα φθηνότερα παιχνίδια, προσπαθώντας να κοινωνικοποιηθείς. Αν δεν μπορείς να το κάνεις αυτό, τότε ίσως το live poker απλώς δεν είναι για σένα.
Είναι σαν να έλεγα ότι θέλω να γίνω σεφ, αλλά φοβάμαι να κόψω κρέας. Τι πρέπει να κάνω; Να μάθω. Και το live poker είναι κι αυτό ένα επάγγελμα.
Τις προάλλες γνώρισα έναν τύπο από τη Γερμανία – ήταν νέος, 23 ή 24 ετών, αλλά απίστευτα ομιλητικός και εξωστρεφής. Πιάσαμε την κουβέντα και τον ρώτησα πως είχε γίνει τόσο καλός σε αυτό.
Μου είπε ότι έπαιζε για δύο χρόνια σε private games στη Γερμανία, όπου έρχονται οι λεγόμενοι super-fans και πρέπει να αλληλεπιδράς μαζί τους. Κάπως έτσι ήταν και για μένα. Εγώ μεγάλωσα στα gambling dens του Υaroslavl, όπου η κοινωνικοποίηση και η επικοινωνία ήταν απαραίτητες.
Ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στο παιχνίδι στο Βέγκας και στα gambling dens του Yaroslavl;
Δεν υπάρχουν πλέον private tables στο Yaroslavl. Στην πραγματικότητα, σύμφωνα με dealers και παίκτες που ζουν μόνιμα εδώ, σχεδόν όλα τα high-stakes παιχνίδια στο Βέγκας έχουν ήδη μεταφερθεί σε private tables. Όλα τα παιχνίδια πάνω από $5/$10 έχουν γίνει private.
Για παράδειγμα, στο Bellagio υπάρχει το περίφημο Bobby’s Room. Θα σε αφήσουν να μπεις χωρίς κανένα πρόβλημα, θα παίξεις μερικά sessions και, μόλις καταλάβουν ότι είσαι επαγγελματίας, θα σου δείξουν ευγενικά την έξοδο.
Το ίδιο συμβαίνει και στο Wynn. Φέτος, ένας γνωστός YouTuber, ο @bostonjimmyy, νοικιάζει εκεί ένα τραπέζι, όπου σχεδόν καθημερινά διεξάγονται invite-only παιχνίδια $25/$50.
Χοντρικά, κάθε μεγάλο καζίνο έχει έναν δικό του «Boston Jimmy» που οργανώνει ακριβά παιχνίδια. Η δική του γνώμη καθορίζει αν θα μπεις στο παιχνίδι ή όχι. Ίσως, μάλιστα, να σου ζητάει και κάποιο ποσοστό από τα κέρδη σου ή κάτι παρόμοιο, δεν γνωρίζω όλες τις λεπτομέρειες. Ένα πράγμα είναι ξεκάθαρο: χωρίς γνωριμίες και διασυνδέσεις, δεν θα πας πολύ μακριά στον σημερινό κόσμο του live poker.
Σήμερα είναι σχεδόν αδύνατο να μπεις έτσι απλά σε κάποιο high-end παιχνίδι. Εντάξει, μπορεί να καταφέρεις να μπεις, αλλά μόνο για δύο-τρία sessions. Οι επαγγελματίες δεν είναι ευπρόσδεκτοι. Γνωστοί bloggers και media personalities, όπως ο Nik Airball και ο Rampage, επίσης δεν αντιμετωπίζουν προβλήματα στο να παίξουν.
Μου έχουν πει επίσης ότι τα μισά από αυτά τα παιχνίδια καταγράφονται σε βίντεο. Έτσι, ολόκληρη η high-stakes σκηνή έχει, θα μπορούσε κανείς να πει, μετατραπεί σε μια ημι-καζίνο εκδοχή του poker.
Μπορείς ακόμη να παίξεις $10/$20 και $20/$40, αλλά θα πρέπει να καθίσεις με έξι ή επτά regulars και, ίσως, έναν περιστασιακό παίκτη που δεν έχει προσκληθεί ακόμη σε κάποιο private game, αλλά σίγουρα θα προσκληθεί στο μέλλον. Ένας regular που γνωρίζω είπε ότι στους υπόλοιπους δεν μένει τίποτα άλλο από το να «ροκανίζουν τα κόκαλα».
Υπάρχει τρόπος να προσποιείσαι ότι είσαι fish ενώ ταυτόχρονα κερδίζεις; Για παράδειγμα, να παίζεις που και που κάποιες χαζές παρτίδες ή κάτι τέτοιο;
Ένα ακόμη μεγάλο πρόβλημα με τα private games είναι ότι πάντα υπάρχουν κάποια side games, τους κανόνες των οποίων δεν καταλαβαίνεις καθόλου. Για ένα διάστημα ήταν δημοφιλές το Squid και συνεχώς επινοείται κάτι καινούργιο.
Με όλες αυτές τις καινοτομίες, είναι πολύ πιθανό να καταλήξεις να παίζεις με αρνητικό expectation, ίσως ακόμη και να χάνεις χρήματα. Επιπλέον, παίζουν συνεχώς με straddles, οπότε στην πράξη το παιχνίδι μπορεί να είναι $100/$200, κάτι που το κάνει απίστευτα ακριβό.
Έχεις παίξει ποτέ σε τέτοια παιχνίδια;
Όχι, αν και όλα εξαρτώνται από τις γνωριμίες σου. Για παράδειγμα, τις προάλλες ο manager του Venetian με κάλεσε να παίξω. Είναι καλός μου φίλος και μιλάμε σχεδόν καθημερινά.
Το παιχνίδι είναι Omaha/Hold’em rounds και σε κάθε αλλαγή dealer υπάρχει ένα τεράστιο pot. Τα stakes είναι $10/$25, αλλά καταλαβαίνω ότι στην πραγματικότητα θα είναι τουλάχιστον $25/$50, οπότε μιλάμε για ένα πολύ high-stakes παιχνίδι.
Στα αρκετά χρόνια που ταξιδεύω στο Βέγκας, ήταν η πρώτη φορά που έλαβα πρόσκληση για ένα semi-private game.
Θα ήθελες να παίζεις για περισσότερα χρήματα;
Το 2012 ήρθα για να παίξω $5/$10 και ακόμη και τώρα παίζω στα ίδια stakes. Αν δεν έχω γίνει high-stakes reg μέσα σε 18 χρόνια που ασχολούμαι με το πόκερ, αμφιβάλλω αν θα γίνω τώρα, στα 36 μου. Οπότε δεν έχω πλέον τέτοιες φιλοδοξίες.
Ωστόσο, σκοπεύω σύντομα να ασχοληθώ πιο σοβαρά με το tournament poker. Θα έχει ενδιαφέρον να δω πως θα εξελιχθεί.
Σίγουρα θα υπάρξουν περισσότερες επιλογές όσον αφορά τους προορισμούς όπου μπορώ να παίζω. Έχουμε υπολογίσει ότι το ταξίδι από τη Μόσχα στην Αμερική είναι πολύ ακριβό και χρονοβόρο. Η Ασία είναι ήδη μια καλή επιλογή, αλλά όσον αφορά τα cash games, δεν είναι και τόσο συναρπαστική. Αντίθετα, τουρνουά υπάρχουν τόσο στην Ευρώπη όσο και στην Ασία.
Μου έλεγες για αστεία περιστατικά στο καζίνο, αλλά σου έχουν συμβεί και δυσάρεστες ιστορίες;
Στην Αμερική, από αυτή την άποψη, όλα είναι απολύτως ασφαλή. Μπορείς να καλέσεις οποιαδήποτε στιγμή τον floor. Το άτομο θα δεχθεί επίπληξη και, αν η κατάσταση επαναληφθεί, θα το συνοδεύσουν εκτός καζίνο.
Κι αν αυτός είναι ο βασικός παίκτης που φέρνει χρήματα στο τραπέζι;
Αυτή είναι μια λογική που προέρχεται από τα ρωσικά gambling dens, σύμφωνα με την οποία, αν είσαι fish, μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις.
Στην Αμερική, όλοι είναι ίσοι. Ακόμη κι αν χάνεις δεκάδες χιλιάδες δολάρια (αν και στα δικά μου τραπέζια δεν χάνεις δεκάδες χιλιάδες, αλλά μόνο χιλιάδες), αν συμπεριφέρεσαι άσχημα και ενοχλείς τους υπόλοιπους, ο floor θα έρθει και θα σου πει να κάνεις ένα διάλειμμα.
Το ίδιο ισχύει και με το αλκοόλ. Ο floor manager μπορεί να έρθει σε εμένα και να μου πει: «Δεν πίνεις άλλο.»
Σου είπα πριν την ιστορία με τον τύπο που φώναζε «Blackjack!». Τα πηγαίναμε καλά, αλλά κάποια στιγμή άρχισε να ενοχλεί τους πάντες. Στη συνέχεια μου ζήτησε δάνειο $1.000 – θα πήγαινε στο δωμάτιο του και θα μου επέστρεφε $1.200.
Ευγενικά αρνήθηκα την πρόταση του και τότε ήρθε ο floor manager και με ρώτησε αν όλα ήταν εντάξει και αν είχα κάποιο παράπονο.
Γενικά, δεν υπάρχει η λογική ότι κάποιος μπορεί να συμπεριφέρεται απαράδεκτα και να τη γλιτώνει επειδή πίνει αλκοόλ στα τραπέζια.
Πως αξιολογείς το ετήσιο expectation σου;
Καταγράφω τα στατιστικά μου σε μια εφαρμογή. Στα $2/$5, τα τελευταία δύο χρόνια, ο μέσος όρος μου είναι περίπου $50 την ώρα.
Παίζεις αυτό που σου αποδίδει.
Ποιες χώρες είναι οι κορυφαίες επιλογές σου για να παίξεις;
Παλαιότερα μου άρεσε πολύ να πηγαίνω στο Μerit με την οικογένειά μου. Το Merit είναι το ιδανικό μέρος για να συνδυάσεις διακοπές και πόκερ. Ερχόμασταν όλοι μαζί – η γυναίκα μου και το παιδί μου απολάμβαναν το υπέροχο ξενοδοχείο κι εγώ έπαιζα πόκερ. Και όλοι ήταν ευχαριστημένοι.
Είναι επίσης ο πιο κοντινός προορισμός για να παίξεις με τους μεγάλους αστέρες του πόκερ.
Μου αρέσουν πολύ τα τουρνουά στη Γαλλία. Έχω παίξει στο Παρίσι, στη Deauville, στις Κάννες, στη Νίκαια – έχω ταξιδέψει αρκετά στη Γαλλία και όλα ήταν εξαιρετικά.
Το πρόγραμμα είναι πάντα ξεκάθαρο: τα τουρνουά ξεκινούν στις 12:00, υπάρχει dinner break στις 18:00 και το παιχνίδι τελειώνει στις 23:00.
Και, το σημαντικότερο, μπορείς να κάνεις μόνο ένα re-entry. Αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχει εκείνη η «ορδή» των regulars που μπαίνουν ξανά με 15 big blinds στα τελευταία λεπτά της περιόδου εγγραφών. Ένα re-entry και τέλος.
Επιπλέον, οι ίδιοι οι παίκτες είναι συνήθως πολύ ευγενικοί, ειδικά οι μεγαλύτεροι σε ηλικία. Είναι σαν αριστοκράτες.
Θα ήθελες να ισχύει παντού αυτό – ένα re-entry ανά τουρνουά;
Σίγουρα! Θυμάμαι την εποχή που δεν υπήρχαν re-entries στο WSOP. Όλα τα τουρνουά ήταν freezeout – έκανες bust και πήγαινες να ξεκουραστείς.
Απ” όσο καταλαβαίνω, η κοινότητα του πόκερ είναι διχασμένη πάνω σε αυτό το θέμα. Κάποιοι θεωρούν ότι τα re-entries είναι κάτι καλό. Φυσικά, τα re-entries αυξάνουν το prize pool, κάτι που κάνει τα τουρνουά πιο ελκυστικά για τους ερασιτέχνες.
Εγώ, όμως, θα ήθελα όλα τα τουρνουά να είναι freezeouts, ειδικά αυτά που δίνουν bracelet. Είναι μια μοναδική στιγμή, μια ανάμνηση για μια ολόκληρη ζωή. Θα ήθελα όλοι να έχουν ίσες πιθανότητες και όχι αυτό που συμβαίνει τώρα, όπου οι περισσότεροι regulars φτάνουν στο final table επειδή έχουν πέντε entries.
Θα έπρεπε να είναι όπως στο Main Event: οι ερασιτέχνες κάνουν οικονομίες για έξι μήνες για να συγκεντρώσουν το buy-in και όλοι έχουν ίσες πιθανότητες, με μία και μοναδική ευκαιρία. Αυτό είναι δίκαιο.
Πως είναι μια τυπική μέρα σου στο Βέγκας;
Έχω ένα πολύ συγκεκριμένο πρόγραμμα. Ξυπνάω στις 4-5 το πρωί. Ανοίγω τις εφαρμογές μου και βλέπω πού είχα σταματήσει να παίζω το προηγούμενο βράδυ. Πηγαίνω εκεί όπου είχα σταματήσει. Μέχρι τις 5-6 το πρωί βρίσκομαι ήδη στο καζίνο.
Παίζω μέχρι περίπου τις 11-12, μετά κάνω ένα διάλειμμα για φαγητό και στη συνέχεια παίζω άλλη μία session μέχρι τις 5 το απόγευμα. Πηγαίνω για ύπνο στις 7-8 το βράδυ. Και κάπως έτσι περνάει κάθε μέρα, σαν μια πραγματική «Ημέρα της Μαρμότας».
Υπάρχουν δύο μεγάλα προβλήματα το βράδυ: ο τεράστιος αριθμός θορυβωδών ανθρώπων και η δυσκολία να βρεις θέση σε τραπέζι. Ούτε εσύ ούτε σχεδόν κανένας άλλος μπορεί να βρει θέση. Οι ουρές φτάνουν τα 20-30 άτομα.
Το πρωί, αντίθετα, το καζίνο είναι ήσυχο και ευχάριστο και πάντα υπάρχει διαθέσιμη θέση. Επιπλέον, το γεγονός ότι υπάρχουν άνθρωποι που είναι κουρασμένοι από το προηγούμενο βράδυ και έχουν πιει μερικά ποτά είναι επίσης ένα μεγάλο πλεονέκτημα.
Γενικά, οι πιο κερδοφόροι αντίπαλοι στο Βέγκας είναι είτε πολύ επιτυχημένοι άνθρωποι που ήρθαν για να διασκεδάσουν και να χαλαρώσουν. Συνήθως ντύνονται για το καζίνο σαν να πηγαίνουν στο θέατρο.
Ή είναι τύποι που έχουν ξενυχτήσει όλο το βράδυ και συνήθως είναι λίγο μεθυσμένοι. Οι μεθυσμένοι, φυσικά, μερικές φορές συμπεριφέρονται άσχημα, μιλούν δυνατά, κάνουν καθυστερήσεις στο παιχνίδι. Είναι πολύ πιο ευχάριστο και ενδιαφέρον να παίζεις με ανθρώπους που έχουν έρθει για να διασκεδάσουν.
Όμως αυτοί θα κάτσουν στα βαρετά regular tables και μετά θα πάνε να παίξουν baccarat ή blackjack, όπου ένας φιλικός dealer θα τους ρωτήσει για την οικογένεια τους και θα πιάσει μαζί τους μια ευχάριστη κουβέντα.
Είπες ότι έχεις πολλούς φίλους στο Βέγκας. Με ποιους κάνεις παρέα και πως περνάτε τον χρόνο σας;
Ένας καλός μου φίλος, regular των τουρνουά, ζει εδώ τα τελευταία τέσσερα χρόνια. Ψήνει απίστευτα νόστιμες μπριζόλες – δεν έχω φάει καλύτερες πουθενά, ούτε σε εστιατόρια και σίγουρα ούτε από αυτές που φτιάχνω εγώ ο ίδιος.
Τις προάλλες είδα επιτέλους τον Giorgiy Skhulukhiya. Γνωριζόμαστε περίπου δέκα χρόνια. Γνωριστήκαμε κοντά στο Rostov, όταν υπήρχε ακόμη η ζώνη τζόγου Azov-City.
Πρόσφατα τον υποστήριξα από την κερκίδα στο final table στο Wynn. Είναι δύσκολο να το πιστέψεις – κάποτε παίζαμε τουρνουά με buy-in 20.000 ρούβλια (περίπου $255) και τώρα τον βλέπεις heads-up να διεκδικεί σχεδόν δύο εκατομμύρια δολάρια.
Γνώρισα πολλούς σπουδαίους παίκτες στο Azov-City και ακόμη προσπαθώ να κρατάω επαφή με κάποιους από αυτούς.
Στην πραγματικότητα, είναι δύσκολο να συναντήσω τους φίλους εδώ, καθώς τα προγράμματα μας είναι διαφορετικά και εγώ πηγαίνω για ύπνο στις 8 το βράδυ. Αλλά, αν δεν χάσω το ενδιαφέρον μου για τα τουρνουά, του χρόνου θα αγωνίζομαι κι εγώ μαζί τους.
Ζεις τώρα στο Yaroslavl, σωστά; Ποια είναι τα σχέδιά σου για τα επόμενα ταξίδια σου για live poker;
Τις περισσότερες φορές, ναι, αλλά ταξιδεύω πολύ. Σκοπεύω να ξεκινήσω να παίζω live τουρνουά τον Σεπτέμβριο. Μέχρι τότε, θέλω να κάνω αρκετή προπόνηση online και να αποκτήσω το απαραίτητο volume.
Τα τουρνουά είναι πολύ πιο διασκεδαστικά και τα τρόπαια είναι αναμνήσεις που μένουν για μια ολόκληρη ζωή. Κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ, παρακολουθώ για μία ή δύο ώρες τα live streams του Dmitry Shakhov με σχολιασμό. Κάποια στιγμή, μάλιστα, υπήρχε ένα lineup γεμάτο αστέρια – ο Semin και ο Gorodetsky, ακριβώς όπως στα παιδικά μου χρόνια.
Τα παρακολουθώ και βλέπω ανθρώπους να παίζουν τόσο σκληρά στα final tables, που με κάνουν να θέλω να κλάψω. Τόσοι πολλοί καταφέρνουν να φτάσουν στα final tables κάνοντας τρομερά λάθη. Είναι ξεκάθαρο ότι υπάρχει ακόμη σίγουρα χρήμα στο πόκερ.
Ναι, η διακύμανση είναι τεράστια, αλλά από την άλλη πλευρά υπάρχει ο ενθουσιασμός, τα πιθανά κέρδη και, φυσικά, η δόξα.
Βασικά, θέλω να δοκιμάσω τα τουρνουά. Θα αφιερώσω έναν ή δύο χρόνια σε αυτό και θα δω πώς θα πάει.
Μετά από αρκετά χρόνια ταξιδιών στο Βέγκας, έχω αποκτήσει την αυτοπεποίθηση – όπως λέει και η Aurora – ότι, αν τα πράγματα ζορίσουν πραγματικά, έχω πάντα τη δυνατότητα να βγάζω $50 την ώρα παίζοντας cash games.
21+ | ΑΡΜΟΔΙΟΣ ΡΥΘΜΙΣΤΗΣ ΕΕΕΠ | ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΕΘΙΣΜΟΥ & ΑΠΩΛΕΙΑΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ | ΕΟΠΑΕ – ΓΡΑΜΜΗ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗΣ: 1114 | ΠΑΙΞΕ ΥΠΕΥΘΥΝΑ