Ο Garrett Adelstein είχε ήδη εξελιχθεί σε έναν από τους μεγαλύτερους κερδισμένους παίκτες του Live at the Bike, όταν τον Μάρτιο του 2018 έπαιξε μία από τις πιο καθοριστικές παρτίδες της καριέρας του.
Το παιχνίδι ήταν $100/$200 με $200 ante, ενώ ο Garrett και ο regular αντίπαλός του, Art Papazyan, ήταν περίπου 700bb deep. Αυτό που ακολούθησε ήταν ένα heads-up 4-bet pot, μια τεράστια απόφαση στο river και μια μπλόφα που ο Garrett ήταν πεπεισμένος ότι ο Papazyan απλώς δεν ήταν ικανός να κάνει. Έκανε λάθος.
Χρόνια αργότερα, ο Garrett θεωρεί τη συγκεκριμένη παρτίδα σημείο καμπής στην καριέρα του. Του αποκάλυψε κενά στην κατανόηση του για το deep-stack poker, αλλά και κάτι ακόμη πιο σημαντικό: τον κίνδυνο του να αποκτάς υπερβολική αυτοπεποίθηση για το πως πιστεύεις ότι σκέφτεται ένας αντίπαλος.
Ο Garrett ανοίγει στα $600 από το cutoff με 
και ο Papazyan κάνει 3-bet από το small blind στα $3.000 με 
. Ο Garrett απαντά με 4-bet στα $9.000 και ο Papazyan κάνει call.
Σε συνηθισμένα stack depths, οι παίκτες είναι εξοικειωμένοι με σχετικά μικρά 4-bets. Ο Garrett υποστηρίζει όμως ότι αυτές οι συμβατικές λογικές γίνονται λιγότερο ελκυστικές όταν υπάρχουν ακόμη εκατοντάδες big blinds πίσω.
Το 5x 3-bet του Papazyan είναι λογικό ως μέγεθος, ειδικά με τόσο βαθιά stacks, ενώ και το 3x 4-bet του Garrett ακολουθεί την ίδια λογική. Ένα μικρότερο 4-bet μπορεί να είναι απολύτως λογικό όταν τα stacks είναι 100 ή 150bb deep. Όταν όμως πλησιάζουν τα 700bb, ο Garrett θέλει να μπουν περισσότερα χρήματα στο pot ήδη από το preflop.
Το πιο ενδιαφέρον μάθημα, ωστόσο, αφορά αυτό που ακολουθεί – ή, στην περίπτωση του Papazyan, αυτό που σχεδόν ποτέ δεν συνέβαινε.
Ο Garrett πίστευε ότι ο Papazyan ουσιαστικά δεν είχε range για 5-bet. Αυτό μπορεί να μην είναι ιδιαίτερα σημαντικό σε μικρότερα stack depths, για παράδειγμα στα 100-150bb, όμως στα 700bb η κατάσταση είναι εντελώς διαφορετική. Και αυτό έχει σημαντικές στρατηγικές συνέπειες.
Ο Garrett μπορεί να κάνει 4-bet με χέρια όπως QQ ή ακόμη και JJ, χωρίς να ανησυχεί ότι θα αναγκαστεί να εγκαταλείψει το equity του απέναντι σε ένα τεράστιο 5-bet bluff. Το ίδιο ισχύει και στο άλλο άκρο του range. Ένα χέρι όπως το K8 suited μπορεί να κάνει 4-bet, να πάρει ευχαρίστως το pot όταν ο Papazyan κάνει fold και, αν δεχθεί call, να φτάσει στο flop με αξιοπρεπές equity.
Η απουσία ενός αξιόπιστου 5-bet strategy επιτρέπει στον Garrett να διευρύνει το range του και προς τις δύο κατευθύνσεις.
Ένα 5-bet range που αποτελείται αποκλειστικά από AA ουσιαστικά δεν είναι λειτουργικό. Αν ο αντίπαλός σου γνωρίζει ότι κάθε επιπλέον raise σημαίνει πάντα nuts, μπορεί να προσαρμοστεί ανάλογα.
Σε τόσο βαθιά stacks, ο Garrett υποστηρίζει ότι οι παίκτες χρειάζονται αρκετά value hands αλλά και μπλόφες στο 5-bet range τους, ώστε να αποτρέπουν τους επιθετικούς αντιπάλους από το να κάνουν 4-bet χωρίς να φοβούνται ότι θα ακολουθήσει ένα ακόμη raise.
Το flop έρχεται 
και οι δύο παίκτες κάνουν check, με τον Garrett να εξηγεί ότι το range του Papazyan στην πραγματικότητα συνδέεται καλύτερα με το board, παρότι ο Garrett ήταν ο preflop aggressor.
Επειδή ο Papazyan έκανε call στο 4-bet εκτός θέσης (out of position), μπορεί να διατηρεί στο range του χέρια όπως AQ suited και δεκάρια σε αρκετά υψηλή συχνότητα, ενώ ο Garrett ενδέχεται να είχε κάνει call στο αρχικό 3-bet με ορισμένα από αυτά τα holdings.
Ο Garrett πρέπει επίσης να προστατεύσει το checking range του στο flop. Τα AA, KK και AK δεν μπορούν να ποντάρουν πάντα: κάποια δυνατά χέρια αλλά και μπλόφες πρέπει να φτάνουν στα επόμενα streets ακολουθώντας την ίδια γραμμή.
Με τον Papazyan να κάνει ξανά check στο 
turn, ο Garrett ποντάρει το 1/3 του pot με . Ο Papazyan κάνει call. Το 
river είναι σχεδόν απόλυτο brick, διπλασιάζοντας το board. Ο Papazyan κάνει και πάλι check και ο Garrett ποντάρει περίπου 70% του pot.
Σε αυτό το σημείο, το γεγονός ότι και τα δύο ranges είναι τόσο περιορισμένα κάνει τις μικρές λεπτομέρειες εξαιρετικά σημαντικές.
Ο Garrett επισημαίνει ότι τα AA και KK δεν είναι πλέον ουσιαστικά το ίδιο χέρι. Όταν κρατάς AA, μπλοκάρεις τον αντίπαλο από το να έχει AA· όταν κρατάς KK, δεν μπλοκάρεις τα KK. Ο Garrett χρειάζεται επίσης μπλόφες.
Αν το check του στο flop σήμαινε πάντα ότι έχει overpair ή AK και ποτέ δεν περιείχε air ή κάποιο monster που κάνει slow-play, τότε οι αποφάσεις του Papazyan στο river θα γίνονταν υπερβολικά εύκολες.
Επομένως, ο Garrett χρειάζεται κάποια preflop 4-bet bluffs που μπορούν να κάνουν check στο flop και στη συνέχεια να ποντάρουν στο turn και στο river.
Ο Papazyan απαντά στο river bet του Garrett κάνοντας check-raise στα $51.000.
Θεωρητικά, ο Garrett μπορεί να εντοπίσει χέρια που θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ως bluffs σε ένα river check-raise του Papazyan. Τα JT και T9 suited είναι δύο πιθανότητες, καθώς μπορούν να μπλοκάρουν ορισμένους από τους ισχυρότερους value συνδυασμούς του Garrett.
Όμως, το να εντοπίσεις απλώς μια μπλόφα σε ένα solver δεν αρκεί. Εκεί βρίσκεται το πραγματικό πρόβλημα στο opponent modeling.
Δεν αρκεί να αναρωτηθείς αν κάποιος είναι «ικανός να κάνει μπλόφα». Πρέπει να εξετάσεις αν το range του μπορεί να φτάσει σε αυτό το συγκεκριμένο σημείο με αρκετά υποψήφια bluff hands και αν οι προηγούμενες αποφάσεις του επιτρέπουν σε αυτά τα χέρια να υπάρχουν εξαρχής.
Ο Garrett πίστευε ότι ο Papazyan ήταν απίθανο να βρει αυτές τις μπλόφες.
Έπαιζε μαζί του συστηματικά για μήνες και σπάνια τον είχε δει να κάνει τόσο μεγάλο river play. Επιπλέον, ο Papazyan έπαιζε σε stakes σημαντικά μεγαλύτερα από τα συνηθισμένα του. Το να βάλει πάνω από 250bb στο pot με ένα river check-raise αποτελούσε τεράστια δέσμευση και ο Garrett δεν περίμενε από τον αντίπαλο του να κάνει μια τέτοια κίνηση χωρίς να έχει πολύ δυνατό hand.
Το πρόβλημα, όμως, ήταν η τιμή που έπαιρνε ο Garrett.
Έπαιρνε καλύτερα από 3.4 προς 1 και χρειαζόταν να έχει δίκιο μόλις περίπου στο 23% των περιπτώσεων. Επομένως, για να κάνει fold, έπρεπε να είναι εξαιρετικά βέβαιος ότι το range του Papazyan αποτελούνταν σχεδόν αποκλειστικά από value hands.
Ο Garrett τελικά έκανε fold και ο Papazyan πέτυχε μια θρυλική μπλόφα απέναντι στο «μεγάλο boss» του live poker του Λος Άντζελες.
Η απογοήτευση του Garrett ήταν εμφανής κατά τη διάρκεια της αρχικής μετάδοσης. Διαμαρτυρόταν καθ’ όλη τη διάρκεια της απόφασης και κάποια στιγμή σχολίασε ότι ο Papazyan πρέπει να είχε «19 ντάμες».
Κοιτάζοντας πίσω, ο Garrett θεωρεί ότι τον ενοχλεί πολύ περισσότερο η νοοτροπία που αποκάλυψε η αντίδραση του παρά το ίδιο το fold. Το μεγαλύτερο πρόβλημα ήταν το πόσο σίγουρος ήταν.
Είχε δημιουργήσει ένα συγκεκριμένο μοντέλο για τον Papazyan, σύμφωνα με το οποίο ένα τέτοιο river bluff ουσιαστικά δεν υπήρχε. Ο Papazyan όμως ήταν ικανός να κάνει μια κίνηση που ο Garrett είχε πρακτικά αφαιρέσει από το μοντέλο του. Αυτό σήμαινε ότι δεν ήταν μόνο η απόφαση που χρειαζόταν αλλαγή – ήταν το ίδιο το μοντέλο.
Τελικά, η συγκεκριμένη παρτίδα απέκτησε ακόμη μεγαλύτερη αξία επειδή ο Garrett δεν άφησε την εμπειρία να τελειώσει εκεί.
Ο Papazyan, μαζί με έναν ακόμη regular αντίπαλο του Live at the Bike, τον Dan Zack, του έπαιρναν αρκετές δύσκολες παρτίδες, σε σημείο που ο Garrett άρχισε να αναρωτιέται τι έλειπε από το παιχνίδι του. Η συγκεκριμένη παρτίδα, περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη, τον έπεισε ότι η απάντηση απαιτούσε πολύ περισσότερη δουλειά.
Ο Garrett βούτηξε στο PIO και τελικά αφιέρωσε χιλιάδες ώρες μελετώντας outputs από solvers. Ήδη κέρδιζε μεγάλα ποσά τόσο στα streams όσο και εκτός αυτών, όμως πλέον το γεγονός ότι κέρδιζε δεν αποτελούσε επαρκή απόδειξη ότι η κατανόηση του για το παιχνίδι ήταν πλήρης.
Υπάρχει μάλιστα και μια επιπλέον ειρωνεία.
Όταν, χρόνια αργότερα, ο Garrett πέρασε τη συγκεκριμένη παρτίδα από solver, το check-raise του Papazyan με δεν θεωρήθηκε ιδιαίτερα GTO-approved. Και αυτό ενισχύει ακόμη περισσότερο το μάθημα.
Ο Garrett δεν χρειαζόταν η συγκεκριμένη κίνηση του Papazyan να είναι θεωρητικά τέλεια. Χρειαζόταν η παρτίδα να αποδείξει ότι κάτι για το οποίο ήταν απολύτως βέβαιος ήταν λάθος.
Ο Papazyan ήταν ικανός να κάνει μια κίνηση που ο Garrett είχε ουσιαστικά αφαιρέσει από το μοντέλο του, καθιστώντας το μοντέλο του ξεπερασμένο και επιτακτική την ανάγκη να το αναθεωρήσει.
Η αντίδραση δεν ήταν να απορρίψει τη μπλόφα του Papazyan επειδή μια μεταγενέστερη προσομοίωση δεν το θεωρούσε ιδανικό. Ήταν να επανεξετάσει τις ίδιες τις παραδοχές πάνω στις οποίες είχε χτίσει το παιχνίδι του.
Η βελτίωση δεν σημαίνει μόνο να αποκτάς νέες στρατηγικές. Μερικές φορές σημαίνει να ανακαλύπτεις ότι μια πεποίθηση πάνω στην οποία βασιζόταν ένα μεγάλο κομμάτι της επιτυχημένης πορείας σου ήταν λανθασμένη – και να είσαι πρόθυμος να αναλύσεις το παιχνίδι σου από την αρχή μέχρι να καταλάβεις το γιατί.
Ο Garrett ήδη κέρδιζε. Μετά από αυτή την παρτίδα, αυτό δεν ήταν πλέον αρκετό.
21+ | ΑΡΜΟΔΙΟΣ ΡΥΘΜΙΣΤΗΣ ΕΕΕΠ | ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΕΘΙΣΜΟΥ & ΑΠΩΛΕΙΑΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ | ΕΟΠΑΕ – ΓΡΑΜΜΗ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗΣ: 1114 | ΠΑΙΞΕ ΥΠΕΥΘΥΝΑ