Αναλυτικά η ενδιαφέρουσα συνέντευξη:

Πόσο σημαντικό είναι το EPT London για σένα;

Neil Channing: Είναι πραγματικά μεγάλη υπόθεση γιατί γίνεται στην ιδιαίτερη πατρίδα μου. Το σπίτι μου βρίσκεται σε κοντινή απόσταση από τον χώρο διεξαγωγής. Δεν αγωνίζομαι σε πολλά EPTs, πήγα στην Μαδρίτη αυτή τη χρονιά, συνεπώς η κατάκτηση του συγκεκριμένου event θα σημαίνει πολλά για μένα.

Το London event ήταν πάντοτε ένα από τα συναρπαστικότερα και νομίζω πως όποιον και να ρωτήσεις θα σου πει ότι το προτιμά σε σχέση με κάποιο άλλο όπως αυτό της Πράγας ή του Ταλίν. Εκτός του Grand Final, οι στάσεις στο Λονδίνο και στην Βαρκελώνη είναι τα πιο φημισμένα events και δεν πιστεύω πως έχει αλλάξει κάτι.

Ποια είναι η άποψη σου για το νέο venue;

Neil Channing: Δεν ήμουν ένθερμος υποστηρικτής της μετακίνησης του event στο Hilton Metropole; καθώς μοιάζει πλέον με όλα τα EPTs που διαθέτουν μια σειρά από τραπέζια σε γιγαντιαία συνεδριακά κέντρα και το feature table είναι σαν να βρίσκεσαι σε διαφορετικό τουρνουά. Η ατμόσφαιρα είναι εντελώς διαφορετική.

Προφανώς το καζίνο Victoria δεν μπορεί πλέον ν’ ανταπεξέλθει στις απαιτήσεις ενός τόσο τεράστιου πεδίου, αλλά πραγματοποιούν ανακαίνιση ώστε να δημιουργήσουν περισσότερο χώρο, οπότε ποιος ξέρει, ίσως επιστρέψει στο Vic κάποια στιγμή.

Τι αναμνήσεις ‘κουβαλάς’ απ’ την κατάκτηση του τίτλου από την Vicky Coren;

Neil Channing: Ήταν αναμφίβολα μια αξέχαστη χρονιά, καθώς τα πήγα επίσης καλά στο τουρνουά κι έχασα δύο σημαντικό pots για το chip lead όταν ήταν δύο τα τραπέζια. Έχασα με T-T από A-6, κι έπειτα με T-T πάλι από 7-7. Ήμουν ιδιαίτερα απογοητευμένος κατά την διάρκεια των διαλειμμάτων και θυμάμαι πως μιλούσα με την Vicky για το πόσο παράξενο θα ήταν αν βρισκόμασταν στο ίδιο final table στο… καζίνο μας.

Όπως και να ‘χει ήταν σπουδαίο να βλέπω την Vicky κι επέστρεψα την επόμενη μέρα να παρακολουθήσω την δράση. Γνώριζα αρκετούς παίκτες στο final table, όπως οι Sid Harris, Jan Sjavik και Peter Hedlund που αγωνίστηκα μαζί τους στην Day 1. Γνώρισα επίσης τον Michael Muldoon αρκετά καλά μετά το event.

Η Vicky ήταν φοβισμένη στην αρχή και ξεκίνησε να πίνει για να χαλαρώσει . Είχα ένα ποσοστό, ενώ ήταν και καλή μου φίλη, συνεπώς άρχισα να αγχώνομαι λιγάκι όταν έβαλε το τρίτο ποτό και θεώρησα ότι θα επηρέαζε το παιχνίδι της. Συνομίλησα με τον Beevers που την έπιασε και την έπεισε να το… γυρίσει στο τσάι. Ευτυχώς συνέχισε και κατέκτησε τελικά το event! Ήταν μια απίστευτη ημέρα και υπήρχε φανταστική ατμόσφαιρα στην αίθουσα. Είχε αρκετή υποστήριξη και όλοι της έδωσαν συγχαρητήρια.

Πόσο έχει αλλάξει το παιχνίδι με το πέρασμα των χρόνων;

Neil Channing: Η μεγαλύτερη αλλαγή που υπήρξε ήταν οι δυναμικές των τραπεζιών και τα στιλ παιχνιδιού. Θυμάμαι να έχω μια συζήτηση με τον John [Duthie] πριν λίγα χρόνια στην οποία συζητούσαμε για το structure. Θεωρούσα πως ακόμη και σε 150/300 level, ήταν δύσκολο να κάνεις three-bet χωρίς να είσαι pot-committed, το οποίο βασικά καθιστούσε ένα shove-fold game πολύ νωρίς στα τουρνουά. Συμφώνησε κι ο ίδιος και αύξησε το αρχικό stack.

Το EPT ήταν ένα από τα πρώτα τουρνουά που έκαναν την αλλαγή και στην συνέχεια όλα τα events έγιναν deep-stacked. Η ειρωνεία είναι ότι είχε την αντίθετη επίδραση και το έκανε περισσότερο pre-flop game απ’ ότι στο παρελθόν, καθώς ολοένα και περισσότεροι πλέον επιχειρούν το three-betting που οδηγεί σε λιγότερα flops και ενθαρρύνει τους παίκτες να κάνουν four-bet. Το field είναι super-aggro κι έτσι θα πρέπει να ‘πολεμήσεις’ με ‘fire with fire’. Αν αρχίζεις να βλέπεις flops, ειδικά εκτός θέσης τότε παραιτείσαι του equity.

Βλέπεις επίσης παίκτες που εξακολουθούν να πραγματοποιούν limp και flat-call three-bets συχνά, αλλά αυτό που συμβαίνει είναι ότι οι άλλοι παίκτες αναζητούν απεγνωσμένα το isolate, ο επόμενος παίκτης θα επιχειρήσει το three-bet γνωρίζοντας ότι ο αρχικός raiser κάνει raise μόνο για isolate, και ακολουθεί κι άλλος παίκτης που κάνει cold-four bets γνωρίζοντας τι σκέφτονται οι άλλοι δύο! Τέτοιες καταστάσεις έβλεπες να συμβαίνουν πέντε φορές το χρόνο και τώρα βλέπεις cold four-bet πέντε φορές την ώρα!

Ως εκ τούτου οι καλοί post-flop παίκτες -όπως ο John Eames και ο JP Kelly για παράδειγμα- δεν πηγαίνουν τόσο deep στα συγκεκριμένα events, καθώς το variance έχει καταστεί πολύ υψηλό. Το πλεονέκτημα τους έρχεται από καλά ‘διαβάσματα’ και καλό παιχνίδι post-flop, αλλά αυτό εξανεμίζεται με τόση δράση pre-flop. Κάθε final table φαίνεται να έχει οχτώ διαφορετικούς παίκτες και σπάνια έχουμε ίδιο νικητή δυο φορές και η… αφρόκρεμα του πόκερ δυσκολεύεται ν’ αναρριχηθεί στην κορυφή.

Ποιο είναι το πλάνο λοιπόν για το φετινό φεστιβάλ;

Neil Channing: Εξαρτάται από τα cash games. Την περσινή χρονιά έπαιξα σχεδόν τα πάντα συμπεριλαμβανομένων τεσσάρων τουρνουά, γιατί τα cash games δεν ήταν και τόσο καλά, αλλά πρόπερσι είχα παίξει μόνο το Main Event κι ένα £500 turbo, γιατί τα cash games φαινόντουσαν περισσότερο προσοδοφόρα. Θα δω λοιπόν πως θα πάει. Σίγουρα θέλω ν’ αγωνιστώ στο Main Event πάντως. Ελπίζω τα cash games να είναι ικανοποιητικά αυτή τη χρονιά.

(21+| ΑΡΜΟΔΙΟΣ ΡΥΘΜΙΣΤΗΣ:ΕΕΕΠ | ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΕΘΙΣΜΟΥ & ΑΠΩΛΕΙΑΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ | ΓΡΑΜΜΗ ΒΟΗΘΕΙΑΣ ΚΕΘΕΑ: 2109237777 | ΠΑΙΞΕ ΥΠΕΥΘΥΝΑ)