Είναι λίγο-πολύ το απόλυτο όνειρο, σωστά; Να κάνεις ένα διάλειμμα από τη δουλειά, να ταξιδεύεις σε όλο τον κόσμο και να παίζεις πόκερ σχεδόν όπου σου καπνίσει.
Για τον recreational player Koen Roos, αυτό το όνειρο έγινε πραγματικότητα το 2025.
Ο Ολλανδός κατάφερε λοιπόν να κάνει cash σε 50 διαφορετικές χώρες (!) μέσα σε ένα μόνο ημερολογιακό έτος, κατακτώντας την κορυφή στο ετήσιο Flag Hunter race του Hendon Mob, και τώρα ελπίζει να αναγνωριστεί επίσημα ως νέο παγκόσμιο ρεκόρ, αφού ξεπέρασε το ρεκόρ τα 48 του Dominick French το 2024.
Ανάμεσα τους και η Ελλάδα όταν τερμάτισε στην 49η θέση του Novibet Greek Poker Odyssea τον περασμένο Ιούνιο, αλλά και το γειτονικό Apollonia όταν αποκλείστηκε στην 116η θέση του Balkan Poker Championship #1.
Με cashes που εκτείνονται από την Καμπότζη μέχρι τον Εκουαδόρ, προκύπτουν φυσικά τα εύλογα ερωτήματα: Τι; Γιατί; Και πως στο καλό γίνεται αυτό δυνατό; Ο Roos μίλησε για το απίστευτο κατόρθωμα του και αν είναι όντως τόσο διασκεδαστικό όσο ακούγεται.
Για να ανακαλύψουμε πώς ένας recreational poker player γίνεται full-time flag hunter, έχει νόημα να γυρίσουμε στην αρχή. Σε μια ιστορία που θα είναι οικεία σε πολλούς, ο Roos εξηγεί ότι ερωτεύτηκε το παιχνίδι αφού οι φίλοι του ανησύχησαν για την… ανθυγιεινή εμμονή του με το online gaming.
«Ήμουν στο σπίτι ενός φίλου, παίζαμε συνέχεια games, και η αδερφή του με τον γαμπρό του είπαν: “Πρέπει να σε βγάλουμε από πίσω από την οθόνη.” Έτσι αρχίσαμε να παίζουμε πόκερ για πολύ μικρά stakes. Αυτό εξελίχθηκε σε μια home game παρέα. Παίζαμε €5 tournaments μέχρι τις εφτά το πρωί, γιατί απλώς το απολαμβάναμε τόσο πολύ.»
Ύστερα από μήνες που “σάρωναν” τα home games, ήρθε η ώρα να δοκιμαστούν στην ευρύτερη ολλανδική poker σκηνή, όπου ο Roos διαπίστωσε ότι η εκπαίδευσή του στο τραπέζι της κουζίνας τον είχε προετοιμάσει μια χαρά. «Υπήρχε ένα κοντινό καφέ που έκανε €10 και €20 tournaments, και όταν μπήκαμε, λέγαμε: “Αυτούς τους κερδίζουμε άνετα,”» λέει γελώντας.
Το επόμενο βήμα ήταν το Holland Casino, όπου ο Roos τερμάτισε 3ος στο πρώτο του επίσημο τουρνουά και κέρδισε €3.300 μετά από 3-way deal, περιγράφοντάς το ως «τεράστια λεφτά, γιατί ήμουν ακόμα στο λύκειο». Είναι σίγουρο πως τότε κόλλησε για τα καλά με το πόκερ.
Μετά από χρόνια που έπαιζε και απολάμβανε το παιχνίδι στην πατρίδα του, ο Roos λέει ότι η ιδέα του flag hunting «αναπτύχθηκε σταδιακά», αλλά άρχισε πραγματικά να παίρνει μορφή μετά από μια τυχαία συνάντηση με τον αείμνηστο poker legend Casey Kastle.
«Τον γνώρισα τυχαία στην Austria», λέει ο Roos, αναφερόμενος στον σεβαστό Σλοβένο pro που έγινε ο πρώτος παίκτης στην ιστορία του πόκερ που κατέγραψε 50 cashes σε 50 διαφορετικές χώρες πριν τον θάνατό του το 2024.
Από εκείνη τη στιγμή, ένα νέο χόμπι άρχισε να διαμορφώνεται. «Αποφάσισα να κυνηγήσω πιο niche χώρες. Πήγα Μονακό και Νορβηγία το 2024, και μετά σχεδίασα διακοπές στη Νέα Ζηλανδία και σκέφτηκα, αφού θα είμαι εκεί, πρέπει να cashάρω και στη Νέα Ζηλανδία και στην Αυστραλία.»
Με τη φιλοδοξία του πλέον ξεκάθαρη, ο Roos, IT consultant στην καθημερινή του ζωή, όρισε το 2025 ως τη χρονιά που θα πήγαινε φουλ για το ρεκόρ.
«Δουλεύω ως σύμβουλος πληροφορικής και συνήθως ο Ιανουάριος είναι πολύ “νεκρός” αν το project σου τελειώσει τον Δεκέμβριο. Ο manager μου είπε: “Αν θέλεις, μπορείς απλώς να πάρεις τον Ιανουάριο off.” Είμαι single και δεν έχω κατοικίδιο, οπότε αν πρόκειται να το κάνω, θα το κάνω τώρα.»
Με τα logistics μιας τέτοιας πρόκλησης να είναι σχεδόν τόσο δύσκολα όσο και το ίδιο το κατόρθωμα, ο Roos λέει:
«Έφτιαξα ένα tier list για τις χώρες που έπρεπε να δώσω προτεραιότητα. Το Μονακό και η Νορβηγία γίνονται μόνο μία φορά τον χρόνο, οπότε πρέπει να τα βάζεις πιο πάνω από μέρη όπως το Ηνωμένο Βασίλειο.
Ενώ ορισμένες στάσεις κλείνονται πολύ νωρίς, πολλά events – ειδικά τα μικρότερα – ανακοινώνουν τα τουρνουά τους μόνο έναν ή δύο μήνες πριν, όχι μισό χρόνο. Με αυτό στο μυαλό, και με τον Ιανουάριο κλεισμένο, η μόνη επιλογή ήταν να μπω… all in από νωρίς και να δω που θα με πάει».
Το καλό ξεκίνημα ήρθε γρήγορα, με cashes σε Ιαπωνία, Καμπότζη, Μαλαισία, Φιλιππίνες και Νότιο Κορέα, μαζί με νίκες σε τουρνουά σε Βιετνάμ και Ταϊβάν, όλα μέσα σε ένα εντυπωσιακό διάστημα 20 ημερών.
«Στην Ιαπωνία είχα κανονίσει τρεις μέρες, αλλά πήρε πέντε. Μετά η Καμπότζη μείωσε τις μέρες έναρξης, οπότε τα πλάνα άλλαξαν ξανά. Πρέπει να προσαρμόζεσαι συνεχώς. Όταν κάνεις cash, οι περισσότεροι πάνε για ύπνο. Εγώ είμαι στο δωμάτιο του ξενοδοχείου και ψάχνω πτήσεις και πού μπορώ να πάω μετά.»
Σταθερά σε τροχιά μετά το δυνατό ξεκίνημα, ακολούθησε σύντομα η Κόστα Ρίκα, μαζί με μια συνεχή ροή από cashes σε όλη την Europe στο πρώτο μισό της χρονιάς. Μιλώντας για την καθημερινότητα του flag hunting και πως ταίριαζε με τις επαγγελματικές του υποχρεώσεις, ο Roos εξηγεί:
«Το project μου απαιτούσε να είμαι στο γραφείο μόνο τις Δευτέρες, οπότε πετούσα Δευτέρα ή Τρίτη βράδυ, έπαιζα τα βράδια και τα Σαββατοκύριακα και δούλευα από το δωμάτιο του ξενοδοχείου.»
Ωστόσο, στα μέσα της χρονιάς, και ενώ ήταν ακόμα εντός ρυθμού για το ρεκόρ, ο Roos αποφάσισε να αφοσιωθεί πλήρως και πήρε μια τρίμηνη άδεια πριν ξεκινήσει για τη Νότιο Αμερική. Σε αντίθεση με τα τσιγάρα, που έχουν προειδοποίηση για την υγεία, κανένα tournament buy-in δεν γράφει ποτέ
«Προσοχή: αυτό το παιχνίδι μπορεί να βλάψει σοβαρά την ψυχική σας υγεία», όμως είναι ένα συναίσθημα που κάθε παίκτης πόκερ γνωρίζει πολύ καλά.
Όταν ρωτήθηκε για την ψυχική και σωματική φθορά που φέρνει ένα τόσο αδυσώπητο πρόγραμμα ταξιδιών και τουρνουά πόκερ, ο Roos παραδέχεται:
«Είναι πολύ κουραστικό, αλλά έχω πάει καλά, κι αυτό βοηθάει. Εκτός Ευρώπης, έχασα μόνο τρεις χώρες. Έχεις δεσμευτεί, οπότε δεν έχεις πραγματικά επιλογή. Αν υπάρχουν άλλες δύο μέρες τουρνουά, απλώς θα παίξεις.
Η πίεση του να πετάς σε μακρινούς προορισμούς, με χρόνο και χρήματα που δεν είναι απεριόριστα, και να ξέρεις ότι πρέπει να κάνεις cash, είναι κάτι που το καταλαβαίνει μόνο μια μικρή ομάδα παικτών. Μιλώντας για το ταξίδι του στη Νότιο Αμερική, ο Roos λέει:
«Η Παραγουάη ήταν απίστευτη ταλαιπωρία. Πέντε ώρες με ταξί για να πάω εκεί και οκτώ ώρες με λεωφορείο για να φύγω. Η πίεση είναι πραγματική σε τέτοια μέρη. Αφού βγήκα bubble μία φορά και soft bubble δύο, το να πάρω τελικά τη σημαία στο τελευταίο event ήταν τεράστια ανακούφιση.»
Συνολικά, όμως, ο Roos είναι πολύ αισιόδοξος για τη χρονιά-ρεκόρ του και λάμπει καθώς μοιράζεται μερικές από τις κορυφαίες στιγμές των ταξιδιών του. Μετά από 50 cashes, και παίζοντας σε ακόμα περισσότερα τουρνουά, λέει:
«Το Μονακό [EPT Monte Carlo] και οι Μπαχάμες [WSOP Paradise] είναι τεράστια events και πολύ καλοστημένα, αλλά η Ισλανδία είχε έξι τραπέζια και απίστευτο vibe. Ο κόσμος απλώς χαιρόταν που ήσουν εκεί.»
«Μερικές φορές η ίδια η χώρα είναι το highlight. Λατρεύω τη Νέα Ζηλανδία», λέει, έχοντας κάνει cash εκεί στα τέλη του 2024 μαζί με την Αυστραλία. Εφόσον και τα δύο έπεσαν μέσα σε περίοδο 12 μηνών και όχι σε ένα ημερολογιακό έτος, θα μπορούσαν να προστεθούν επίσημα στο Guinness World Records, ανεβάζοντας το σύνολό του στα 52.
Είναι επίσης φοβερό να πετυχαίνεις άλλα μέλη της μικρής αλλά βαθιά παθιασμένης flag-hunting κοινότητας.
«Το να συναντάς άλλους flag hunters είναι πάντα ωραίο. Έπεσα πάνω στον Dominick French στο Εκουαδόρ χωρίς καν να ξέρω ότι έπαιζε εκεί».
Λοιπόν, τι ακολουθεί; Περισσότερα από τα ίδια; Κάπως έτσι, λέει ο Roos, αλλά όχι ακριβώς.
«Ο μακροπρόθεσμος στόχος μου είναι να φτάσω συνολικά τις 100 σημαίες μέσα στα επόμενα δέκα χρόνια, κυρίως στις διακοπές μου.»
Αν το 2025 είναι δείγμα, δύσκολα θα στοιχημάτιζες εναντίον του.
(21+| ΑΡΜΟΔΙΟΣ ΡΥΘΜΙΣΤΗΣ:ΕΕΕΠ | ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΕΘΙΣΜΟΥ & ΑΠΩΛΕΙΑΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ | ΓΡΑΜΜΗ ΒΟΗΘΕΙΑΣ ΚΕΘΕΑ: 2109237777 | ΠΑΙΞΕ ΥΠΕΥΘΥΝΑ)